Antwoord: In het geheel niet. Het is het huidige VS-beleid dat de economie destabiliseert en job verlies veroorzaakt in de Verenigde Staten. Met dezelfde hoeveelheid geld kan je meer jobs in de sociale sector creëren dan nu in het militair-industriële complex.

Het beleid zonder oppositie van de VS-regering schaadt de VS-arbeiders. 41 Miljoen VS-burgers - families van arbeiders en werklozen - leven zonder ziekteverzekering, terwijl de regering $400 biljoen per jaar verspilt aan het leger. Werkers de wereld rond worden geschaad door het VS beleid aangaande oorlog, globalisatie en economische dominantie gesteund door militaire macht.

Bovendien wisselen mensen constant van product of merk door peperdure reclamecampagnes. En moeten mensen blijven roken alleen maar om jobs in de tabaksindustrie te beschermen? Natuurlijk niet. Een boycot is een bewuste keuze, geen economische oorlog met de arbeiders als onschuldige slachtoffers. Mensen die boycotten verbruiken niet minder, ze verbruiken anders.

Vele van de geviseerde VS-bedrijven brengen het milieu in gevaar, tonen geen respect voor mensenrechten, en velen hebben (hadden) deel aan de verzwakking of instorting van de plaatselijke markt. Als mensen kiezen voor lokale of eerlijke producten, vloeit geld terug naar de plaatselijke economieën, met een grotere opbrengst voor arbeiders tot gevolg. En ten laatste, als de VS minder zou investeren in het leger, kan het die middelen aanwenden om jobs in andere belangrijke sociale sectors te creëren (gezondheid, onderwijs, cultuur,...).

Antwoord: Met de oorlogen in Irak en Afghanistan wou de VS haar toekomstige energie behoeften verzekeren. Maar ook andere economische belangen sturen het buitenlands beleid van de VS.

De producten die we voorstellen maken het een grote groep consumenten in alle delen van de wereld mogelijk om deel te nemen aan deze boycot, of ze nu wel of niet gebruik maken van de petroleum economie. Alle geviseerde VS multinationals behalve één hebben een duidelijke financiële link met het Bush bestuur (McDonald’s wordt niet genoemd als donor, maar deze fast-food keten is voor vele mensen vandaag de vertegenwoordiger van het VS-imperialisme). En natuurlijk linken we het met wapenproducenten. Deze bedrijven worden een VS-ambassade waar consumenten makkelijk hun oppositie jegens het unilaterale VS-beleid kunnen tonen.

De "oil only" aanpak wordt vaak gebruikt als antwoord op de bewering dat een algemene boycot van VS-corporaties te groot en vaag is - dat het vooral voor Amerikanen zelf te moeilijk uit te voeren is. We verwerpen deze logica. Een "oil only" aanpak maakt boycotten moeilijker voor mensen die geen alternatief naast hun auto hebben. Ook is het mogelijk noch nodig dat elke boycot deelnemer alle VS-producten vermijd. De meeste benodigdheden kunnen bij niet-VS-bronnen verkregen worden, maar voor VS-inwoners zullen er onvermijdelijk dingen zijn die je van VS-producers moet kopen. Dat is geen probleem. Als er geen makkelijk alternatief voor handen is, zorg dan voor jouw noden. Bovenal, gebruik gezond verstand. Maak de makkelijke keuzes eerst - olie kan daar wel of niet bijhoren. Een groeiende ervaring met het herkennen van alternatieven zal de boycot makkelijker en natuurlijker maken, en de nood voor een simpeler strategie als "oil only" zal verdwijnen.