Click image for larger version
Verslag van het bezoek van de delegatie van het Europese Parlement aan Big Mountain, Arizona, december 2000:
Patsy Sörensen, Belgisch lid van het Europese Parlement, Eliane Del Do, medewerkster van het secretariaat van de Groene Fractie en AnnMarie Sauer, schrijfster, tolk.
Click image for larger version
Wat voelde ik me trots dat ik zonder omwegen Las Vegas '93 zuid' zomaar vond en in het donker over de Hoover Dam reed en even stopte bij 'Rosie's', enige stop in Arizona voor Chloride. Ik was tenslotte al goed 24 uur onderweg.
Het was koud die nacht en zonder verwarming of warm water deed een degelijk Amerikaans ontbijt ons daarna echt goed. Ik wilde Patsy en Eliane al iets van Arizona laten zien voor we naar het Hopi Reservaat, Navajo Reservaat en naar Big Mountain gingen.
Landelijk Amerika zoals het zelden in Europa getoond wordt, vind je in de kleine dorpjes in het Westen. Als je er niet van houdt spreek je over armoede, oude autowrakken in de voortuin en bouwvallige, verwaarloosde benzine stations… Als je er van houdt, voel je de polsslag van het oude en nieuwe Westen, de romantiek van het cowboy leven en de samenhorigheid van kleine gemeenschappen. We reden dus langs de oude Route 66, stopten, keken, praatten en ja we kochten van alles in Kingman, Hackberry, Seligman en laat, erg laat, na een lange rit in het donker kwamen we aan op Second Mesa.
Wij zijn hier op verzoek van 'Voor Moeder Aarde vzw' op onderzoek, op zoek naar de waarheid over een reeds decennia, zelfs meer dan een eeuw aanslepend conflict over het gebruik van het gezamenlijke land tussen Navajo en Hopi. En de Indian Wars zijn nu een Indiaanse vrede geworden. Vele artikels verschenen reeds hierover en de meeste spraken over het onmetelijke leed aan de Zuidelijke Dineh aangedaan bij de oplossing van het land dispuut. Uiteraard is de situatie eens te meer niet zo zwart/wit. Een beknopt overzicht van wat er zoal gebeurde in het zo lang betwiste gebied is allicht een goed begin:
Archeologen beschouwen een van de Hopi dorpen- Oud Oraibi - als de oudste continu bewoonde gemeenschap in Noord Amerika: met absolute zekerheid spreekt men over tenminste 1150 AD. Verder wordt door wetenschappers algemeen aanvaard dat de Hopi reeds in het zuidwesten van de VS woonden vóór onze tijdrekening. Zij leven boven op de tafelbergen (mesa's) in twaalf dorpen die volgens de Hopi geloofsovertuiging het centrum van het universum zijn. Alle wegen uit het verleden leidden immers naar deze dorpen. De Hopi mythologie vertelt dat zij in het gebied tussen de 4 heilige bergen uit een riet op aarde kwamen. Van Maasaw (de grote geest) kregen ze als opdracht voor het land te zorgen en in de 4 windrichtingen op migratie te gaan en dan terug te keren naar de mesa's nadat ze onderweg hun clan en machten gekregen hadden. Vervolgens moesten zij in eenvoud daar in het dorre land leven en per clan een strikte cyclus van jaarlijkse ceremoniën vervullen. Het voortbestaan van hun land en de aarde hangt er vanaf...
In 1882 'kregen' de Hopi een reservaat dat veel kleiner was dan hun oorspronkelijk grondgebied waarvan later een deel onder gemeenschappelijk gebruik viel met de Navajo. Schrijnen, begraafplaatsen van voorouders, plaatsen waar geneeskrachtige planten of arendveren werden verzameld, liggen soms ver buiten het hun toegekende gebied, hoewel deze plaatsen van groot spiritueel, religieus historisch en cultureel belang zijn.
Vandaag de dag zijn er 11.000 Hopi, zij hebben slechts een paar kinderen, zijn bescheiden en pacifistisch en houden niet van veel uiterlijk vertoon.
En de Navajo? Zij kwamen uit het noordoosten. Zij migreerden vermoedelijk- schattingen liggen na 1300- in kleine groepen, net als de aan hen verwante Apachen, naar het zuidwesten. De Spaanse conquistadores brachten schapen naar het gebied tegen het einde van de zestiende eeuw. Men kan spreken van Navajo vestiging in het zuidwesten rond 1500 en vanaf 1700 'verkregen' de Navajo de eerste schapen en schapen houden (Churro's, het nu nog steeds gebruikte ras) groeide snel uit tot een traditie. Hiervoor is echter erg veel land nodig. Het is daar een woestijn en die dieren eten alle planten, eten de jonge opkomende scheuten en zelfs de wortels van planten op. Ten noorden en ten oosten van de Navajo waren blanke boeren gevestigd in de erg vruchtbare Rio Grande vallei, hierdoor konden de Navajo alleen maar verder naar het westen trekken, waar de Hopi woonden en dit steeds weer met goedvinden van het bewind in Washington. Na het verzet van de Pueblo Indianen tegen de Spaanse kolonialisten, was er een steeds groter wordende beïnvloeding van de Navajo door de Pueblo Indianen, in die mate dat zelfs een deel van de mythologie werd overgenomen, zodat ook de Navajo verwijzen nu naar de 4 heilige bergen. Alleen verschoof, als je er de antropologen op na leest, de berg in het oosten bij de Navajo steeds meer westwaarts…
Zo begon een lange pijnlijke strijd. Er zijn nu een 250.000 tal Navajo die veel kinderen hebben zodat de bevolking van de natie vrij snel groeit. Hopi gebied is volledig omsloten door het Navajo Reservaat, zodat problemen rond water en religieuze pelgrimstochten van de Hopi buiten hun reservaat niet uit de lucht zijn.
Na 32 jaar onderhandelingen, tussen alle betrokken partijen: het BIA (Bureau voor Indiaanse Aangelegenheden), de federale regering en de betrokken naties komt men nu tot een afronding van het hele vredesproces. Het grondgebied dat Navajo en Hopi samen geacht werden te gebruiken, heeft men uiteindelijk opgedeeld tussen de twee naties. De Hopi die aan de 'verkeerde kant' van de grens woonden, vertrokken reeds in de jaren 70, zo ook een deel van de Navajo families. Een kleine kern zuidelijke Dineh van Big Mountain blijven zich echter verzetten tegen elke regeling.
En wij gingen dus kijken hoe de situatie eigenlijk in elkaar zat.
Wij luisteren naar de mensen van de Hopi Tribal Council, verantwoordelijk voor het landbeheer. Eigenlijk hoefden zij niet veel meer te doen dan de land- kaart te laten zien waarop het inkrimpen van Hopi grondgebied en het aangroeien van Navajo gebied te zien is. Hopi betekent vredelievend. Eens te meer besef ik dat er wijsheid schuilt in vredelievendheid. Eigenlijk kwamen we hierheen omdat ons was verteld dat de Dineh (Navajo) met geweld zouden worden uitgewezen. Niet alle Dineh uiteraard. Zij die een 'accomodation agreement' hebben getekend - een pachtcontract voor 75 jaar - mogen blijven , maar zij die noch wensten te vertrekken, noch het pachtcontract wensten te ondertekenen zijn eigenlijk in overtreding met de wet… Het gaat niet, zoals op het internet te lezen was, om duizenden mensen, maar om 7 gezinshoofden en hun familie (cijfer van de Navajo Natie). De activisten van buiten hebben een ongelofelijk sterke campagne gevoerd via internet. Overal in Europa had men van het probleem gehoord. Het is duidelijk dat niemand op dit ogenblik van plan is deze mensen met geweld te verjagen, noch de Hopi, noch de Navajo, noch de BIA. Dat is goed, maar er is nog veel leed, ook bij diegenen die wel het contract tekenden.
Via een moeilijk bereidbare weg, een goed uur van Rock Ridge, door een prachtig landschap vol ceder en jeneverbes struiken en blauwe salie (die ook om te smudgen, in een reinigingsritueel gebruikt wordt), over en langs rotsen, door twee kreken, kwamen we boven aan bij Kee Watchman en zijn zuster en schoonbroer. Beide gezinnen hadden het pachtcontract ondertekend, hadden elk 3 acre gekregen, wat overeenstemt met 1,2 hectare. Men had hen een huis met elektriciteit beloofd en stromend water. De 2 huizen stonden er, er waren echter geen zonnepanelen te bespeuren en zonder elektriciteit kan het water dat gehaald moet worden, niet opgepompt worden zodat een WC kan gespoeld worden of een douche genomen worden… Dat is allemaal redelijk 'normaal' in een woestijn. Ook bij Chloride zijn er problemen en er kunnen geen huizen meer aangesloten worden, noch op de waterleiding, nog op de water verdeelplaatsen waar mensen zelf hun water moeten halen, gewoon omdat er niet genoeg water is. Als mensen ziek zijn, is dat uiteraard ook hier een probleem, gezien de afstand tot het ziekenhuis.
Hogan van Kee Watchman Click image for larger version
Op Big Mountain is het probleem wat groter want als het regent of sneeuwt in de winter worden de wegen daar al snel onberijdbaar. Kee's zus moet drie keer per week op nierdialyse, in de winter vormt dit dus een ernstig probleem.
Het verloop van het gesprek met een vijftiental Dineh was indrukwekkend:
één voor één stelden we ons voor, daarna namen de Dineh één voor één het woord. Verder absolute stilte. Navajo kijken elkaar niet aan bij het spreken, zij vermijden rechtstreeks oogcontact: dat wordt als agressief ervaren. Mensen kijken weg, lijken te slapen. Af en toe weerklinkt een instemmend "hum" en blijkt dat niemand sliep. Daarna wordt alles getolkt. Deze ouderen spreken immers Navajo en geen Engels. Ik neem nota bij het verre schijnsel van een kaars… Daarna neemt de volgende het woord en zo tot iedereen gesproken heeft en alles gezegd is. Na enkele woorden van afscheid vertrekt ieder weer in de donkere nacht over de hobbelige wegen naar god weet waar. Een langzaam en waardig gesprek, over liefde voor hun land, het uiteenvallen van het familieverband, de pijn en dagelijkse problemen. De verlatenheid. De schapen. De koolmijn. De stress van onzekerheid en het ouder worden maken het de mensen erg moeilijk.
De volgende ochtend spreken we met leden van de Familie Blackroot. De ouders hebben 63 nakomelingen en de 25 schapen die ze mogen houden (plus enkele koeien en paarden) vinden zij onvoldoende. Schapen zijn voor Navajo als geld in de bank. Als hun kinderen komen willen ze goed vlees eten en geen vlees uit de supermarkt. Ze willen goede wegen, zodat ze niet een uur naar de schoolbushalte moet rijden en terug en 's namiddags weer opnieuw.
Stromend water en elektriciteit en toestemming voor de kinderen om van de door hen gekozen relocatie terug te komen wonen op Big Mountain… En vooral meer schapen, nu vinden ze het zelfs niet genoeg om de wol te scheren en te verkopen…
Het lijken oh zo'n menselijke wensen en de omstandigheden maken dit allemaal zo onmogelijk. Een levenswijze van 50-60- jaar geleden gekoppeld aan de wens naar het zelfde komfort als diegene die dichter bij het dorp of in de stad wonen. Schapen hoeden als enige bron van inkomsten in een op dollars gerichte maatschappij. Hoe deze mensen helpen? Na de verdeling van de gronden was immers beslist bij wet dat iedereen zou vertrekken uit het gebied dat niet meer het zijne was. Uit medelijden met de oudere Navajo werd aan een overeenkomst gewerkt zodat zij op Hopi gebied konden blijven wonen. Dat kunnen ze, maar het geld dat de Navajo Natie kreeg voor het installeren van de beloofde zonnepanelen is op. Dus een deel is niet klaar. Wegen? Noch voor de Hopi, noch de Navajo zijn de wegen naar en op Big Mountain een prioriteit. Weer te weinig geld, het beschikbare geld wordt besteed waar meer mensen ervan kunnen genieten en voor het onderhoud van de route van de schoolbus. Sommigen wonen op een uur van de dichtstbijzijnde halte. Maar dat is evenmin een nieuw verschijnsel. Ook problemen van jurisdictie maken de zaak nog moeilijk: de Navajo overheid die eigenlijk verantwoordelijk is voor de zuidelijke Dineh kan niet zomaar in een ander land, op Hopiland werken en aan politiek doen en zij willen liever niet dat de Hopi voor hun mensen zorgen. Elke stam is immers een soevereine natie. En hoe zit het met die schapen, waarom niet meer dan 25? Wel het is duidelijk zichtbaar dat delen van het land over begraasd zijn. Er zijn al hele vlakten waar de blauwe salie nauwelijks 25-30 cm hoog wordt, waar de wind de vruchtbare bovenlaag weg waait…
's Avonds op de grond in onze slaapzakken praten we er nog uren lang over bij het houtvuur in de hogan, de typische en bijzonder mooie traditionele Navajo constructie. Buiten een onbeschrijfelijke heldere sterrenhemel: zoveel sterren dat je de vertrouwde sterrenbeelden haast niet meer terug vindt. Vallende sterren, schitterlichten, mysterieus en koud!!!
Het was moeilijk een afspraak, die al eerder was gemaakt, toch nog te realiseren bij de Navajo. Het lukte pas toen we vertelden dat we geen activisten waren maar bonafide onderzoekers die het verhaal van alle kanten willen horen. De man die ons te woord stond, heeft een schoonmoeder op Big Mountain. Zijn echtgenote verkoos in Window Rock te komen wonen. Hun huis is dus wel in orde. Er is een groot verschil tussen de 'traditionele' of eerder 'conservatieve' mensen en de mensen met een opleiding. Traditioneel zijn ook deze jonge mensen want zij weten dat hun familie een ceremonie zou organiseren voor hen als ze dat nodig hadden en dat weten geeft hen een binding met het verleden, hun uitgebreide familie (letterlijk honderden mensen!) en het diepste in zichzelf. De rituelen en ceremonieën gaan om het individu in zijn omgeving en het herstel van evenwicht. Deze wereldvisie is één van de sleutels tot het begrijpen van het succes van de Navajo natie.
De Hopi ceremoniële cyclus gaat niet om het individu maar om de gemeenschap, het voorouderlijke land, de aarde en uiteindelijk zelfs om het hele universum, de verantwoordelijkheid voor al wat leeft. Zij beleven hun religie in besloten Kiva's of godsdienstige genootschappen. Slechts een klein deel van de rituelen zijn openbaar. Zo is ook het begrip 'heilige plaats' heel anders bij beide volkeren. Bij de Hopi gaat het om plaatsen van algemeen belang voor alle Hopi en de weg er naar toe. Bij de Navajo kan het echter ook om plaatsen van één familie, één persoon gaan, de privé plek bijvoorbeeld waar je navelstreng begraven werd, een heilige bron of een boom waarbij je een religieuze ervaring had.
Van essentieel belang is dat alle heilige plaatsen en landschappen van beide naties beschermd worden tegen een gemeenschappelijke vijand die de Peabody Coal mine is. Die doet aan dagbouw en vernietigt het land, gebruikt het grondwater voor het vervoer van die steenkool tot in Nevada.
Wat kunnen we doen?
Ik ben van mening dat ons met de juridische of politieke aangelegenheden bemoeien paternalistisch is. Drie Naties waren betrokken bij het uitwerken van het akkoord. Zij zouden, zonder inmenging moeten kunnen beslissen wat best is voor hun stamleden. Wel is er dringend praktische hulp nodig. Het leed is groot. In het verslag kan je lezen waar de oorzaken voor sommige problemen liggen.
Misschien kan wol rechtstreeks verkocht worden tegen een hogere dan normale prijs, zonder echter deze mensen de pijn veroorzakende valse hoop te geven dat alles blijft zoals het was. Dat kan niet en zou opnieuw tot moeilijkheden en onrechtvaardigheden leiden. Het is een smalle weg tussen deze mensen aan hun lot overlaten en als activisten de moeilijk verworven oplossingen weer in het gedrang brengen. Kopen van wat er geproduceerd wordt, tapijten, juwelen, wol. Helpen met praktische dingen. Respect opbrengen voor de strijd en wie zij zijn . Velen vinden dat je voor de ene moet zijn en dan ben je dus tegen de ander. Dat is niet mijn weg. Ik zag de pijn aan beide kanten en streef naar billijkheid. Wat dachten jullie van een workshop spinnen en weven met wol en mensen van Big Mountain? Ik wil dan een deken weven in nachtblauw met alle sterren van de nacht erin, de sonore stemmen van de mensen, het fluisteren van de wind en de warmte van de kachel en ook het gebed dat zegt:
Schoonheid is voor ons
Schoonheid is achter ons
Schoonheid is boven ons
Schoonheid is onder ons
We walk in Beauty.
Annmarie Sauer: Chloride, December 2000
In vorige nummers kon je lezen over de uitwisseling Guaraní (Brazilië) en Voor Moeder Aarde. We steunen de Guaraní in hun pogingen om hun cultuur te herontdekken, o.a. door artisanaat te verkopen. Naast de prachtige houten beeldjes, de arm-banden, ringen en halskettingen uit natuurlijke materialen, is er ook de CD, die in vorig nummer besproken werd. Voor deze CD was zoveel interesse dat de voorraad telkens snel op was. Er wordt regelmatig opnieuw materiaal uit Brazilië meegebracht, dus vraag ernaar in het Biologish Eet- en Theehuis. In wat volgt een update over de Guaraní.
"Maar zoals beloofd nu iets over de eerste activiteiten van het Instituut Nhemboetê Guarani.
In januari hebben ze een groot doopselritueel georganiseerd met alle Guarani groepen van de Paraná. Er is ook een bus gekomen vanuit de deelstaat São Paulo en uit Argentinie. Omdat er in geen jaren meer een eigen doopselritueel gehouden was, moesten ze zelfs de Pajé (een sterke spirituele leider) uit São Paulo laten komen.
Het ritueel begon om 19 uur met veel zang. Om middernacht werd de eigen gemaakte(uit bijenwas) wierook aangestoken en ging de drank rond. Er werd gezongen en gedanst tot de meeste in trance komen. Pas als de wierook opgebrand is, gaat men over tot het doopsel, met water. Er worden zowel volwassenen als kinderen gedoopt. Samen met het dopen wordt er ook een naam gegeven aan de persoon. Het was al licht voor het ritueel afgelopen was.
Deze rituelen gebeurden vroeger in het "gebedshuis", waarvan elke groep er één had. Helaas zijn die niet meer in stand gehouden de laatste jaren. En dat is nu het volgende project van het Instituut Nhemboetê Guarani. Wat nu op de agenda staat is het bouwen van de gebedshuizen in elk van de Guaraní dorpen. Daarvoor moeten er religieuze leiders komen uit de deelstaat São Paulo en dat brengt natuurlijk kosten met zich mee. Die moeten dan ook nog van dorp tot dorp reizen. Een ander probleem is dat niet alle groepen nog beschikken over voldoende bosgebied die het nodige materiaal, vooral bamboe en palmblad, kan verschaffen, voor de bouw van de gebedshuizen. Daarom zal er materiaal moeten aangevoerd worden vanuit die dorpen waar er nog wel voldoende materiaal aanwezig is.
Wat de Guaraní Indianen nu vragen is een bijdrage om die reis- en transportkosten te dekken. ...
In naam van de Guaraní, speciaal in naam van Nelson Ribeiro, de voorzitter van het Instituut Nhemboetê, met wie ik dit allemaal besproken heb, hartelijk dank, ook voor het al meegebrachte geld."
(uit een brief van Agnes Vercauteren)
Je kan de Guaraní steunen door van hun artisanaat of de CD te kopen, waarvan de opbrengst integraal naar de Guaraní gaat of door een gift te doen op het rekeningnummer 523-0454758-97 van het steunfonds van Voor Moeder Aarde, vermelding: Guaraní.
Na de afgewezen amnestie voor Leonard is het moeilijk om te denken aan nieuwe wegen om juridisch weer een andere weg te zoeken voor zijn vrijlating, toch mogen we het niet opgeven.
Leonards advocaten zijn druk bezig met hieraan te werken, terwijl het LPDC (Leonard Peltier Defense Committee) aan het brainstormen is hoe ze kunnen ondersteunen, gebruik makend van het netwerk, van professors, studenten, mensen en burgerrechtenorganisaties en inheemse organisaties die sinds kort actieve leden zijn geworden in de poging tot vrijlating. Ze willen zeker zijn dat het LPDC blijft bestaan om hem te steunen, hoe lang het ook mag duren, tot aan zijn vrijlating. Ze willen nog meer sub-groepen, campagnevoerders, en een uitgebreider en actievere adviesraad..
Intussen vragen veel steungroepen wat ze kunnen doen om te helpen, buiten het Congres pushen om de 6000 documenten vrij te geven die nu nog door de FBI worden achtergehouden (ze gaven er reeds 12000 vrij) die van cruciaal belang zijn voor onderzoek in Leonards dossier.
Het kan maanden duren voor ze de juiste weg gevonden hebben om die documenten vrij te krijgen; intussen gebruiken ze die kostbare tijd om hun netwerk te vergroten en nog meer mensen op de hoogte te brengen over deze zaak. Ze hebben nieuwe actieplannen en informatiebrochures voor steunende leden om te verdelen. Je kan dit downloaden van hun website, of vraag aan je steungroep (VMA Werkgroep Inheemse Volkeren) voor meer info. Nu is het moment om mensen in te lichten via videovoorstellingen, pamfletten enz. Als het LPDC terug naar het gerecht zouden moeten, is het van belang om sterk te zijn en klaar om in actie te komen.
We willen ook de supporters aanmoedigen om "The Bureau of Prisons" (BOP), te bellen, schrijven (zie voorbeeldbrief op de website) om het nieuwe reglement voor telefoonbeperking af te schaffen. Dit houd in dat vanaf 1 april 2001, de gevangenen maar 300 minuten per maand mogen telefoneren, gemiddeld 10 minuten per dag. Dat is ongehoord, het contact met hun familie is van groot belang voor de gevangene, ook als hij vrijkomt komt dit ten goede als hij nog op goede voet staat met zijn familie om te rehabiliteren. In Leonards geval komt daar nog eens bij dat hij moet kiezen tussen telefoontjes naar zijn familie of zijn advocaat en andere instanties die voor zijn verdediging kunnen zorgen. Bovenal is tien minuten te kort om iets te bespreken met je advocaat.
Van cruciaal belang is ook dat politieke gevangenen (zoals Leonard) de pers niet of nauwelijks kunnen te woord staan. Voorlopig is het verboden om de pers toe te laten in de gevangenis, zogezegd omdat ze te kort aan personeel zouden hebben. Zo knabbelen ze stilletjesaan verder en verder aan de rechten van de gevangene tot ze uiteindelijk helemaal monddood worden gemaakt. Deze gang van zaken moet gestopt worden!
Het LPDC dankt iedereen voor zijn steun en hoopt hier mogen blijven op te rekenen tot aan zijn vrijlating!!
Patricia Van Leuven
Bron: "In the spirit of Crazy Horse" Vrij vertaald uit: artikels door het LPDC http://www.freepeltier.org lpdc@idir.net
In vorige bulletins kon je telkens lezen over de plannen voor Nanish Shontie, een traditioneel indiaans kamp, open voor ieder die inspiratie wil opdoen en komt met een houding van respect (voor de aarde en alles wat leeft, voor de inheemse tradities, voor de andere aanwezigen,...). In wat volgt lees je een update door de mensen van Nanish Shontie.
We zijn druk bezig geweest met het maken en verzenden van onze eerste Nieuwsbrief naar bijna 8.000 mensen. Dat kostte meer tijd en geld dan we eerst hadden gedacht. Als je er geen hebt gekregen, en je wil er een, laat het ons weten. We zijn ook volop bezig met het bijwerken van ons adressenbestand, op zich een bijna full time job, maar zeker voor een non-profit heel belangrijk.
We waren begonnen met een businessplan voor Nanish Shontie, een hele klus, zeker voor een non-profit, maar uiteindelijk bleek dat een haalbaarheidsstudie voldoende zou zijn, omdat ons "Voorstel en Steunaanvraag"-document volgens een professor-advocaat en een ervaren "grant writer" (iemand die steunaanvragen naar maat uitschrijft) ruimschoots voldoet. Een paar mensen besteden een deel van hun vrije tijd daaraan, voor zover ze kunnen. Als hij klaar is zal de haalbaarheidsstudie bij het Voorstel gevoegd worden.
Sommigen onder ons zijn op verschillende plaatsen gaan spreken over inheemse onderwerpen en het belang van samenwerking tussen mensen van alle levenswijzen voor de genezing van Moeder Aarde. We beklemtoonden hoe belangrijk het is om de traditionele inheemse waarden samen met wat Moeder Aarde ons leert te integreren in ons dagelijks leven. Uiteraard hebben we het over Nanish Shontie telkens als zich de gelegenheid voordoet.
Nanish Shontie is ondertussen officieel erkend als non-profit organisatie door de federale overheid. Dit opent meer deuren voor ons.
Er is nu een aparte spaarrekening voor giften die uitsluitend voor de aankoop van het land zijn bedoeld. Dat zal de mensen meer geruststellen, die geld schenken dat uitsluitend daarvoor bedoeld is. Er zijn ondertussen al enkele maandelijkse stortingen voor het land.
Onlangs kregen we tien schapen (Barbados Black Bellied Sheep) en twaalf eenden, die we bij bevriende boeren konden onderbrengen. Er zijn ons ook al geiten, konijnen en kippen aangeboden, maar we voelen dat we eerst op ons eigen land moeten zijn vooraleer we meer dieren kunnen aannemen. Toch voelt de gemeenschap completer naarmate onze dierenvrienden erbij komen.
Nanish Shontie heeft nu ook een grote platte en een kleinere aanhangwagen. We proberen nog een goede tweedehandse paardenwagen te vinden om schapen en ander vee te vervoeren.
We kregen geld om een grote bijna nieuwe tipi (indiaanse tent) te kopen met alle accessoires - we hebben alleen nog de palen nodig, en enkele lokale mensen zullen die halen in het woud. We hebben dan meer plaats om mensen te laten slapen - we verwachten een hele groep vrijwilligers in de zomer. We zullen de tipi af en toe ook voor ceremonies gebruiken.
We willen nog steeds de eigendom bij Triangle Lake verwerven, maar we blijven open voor waarheen we ook geleid worden door onze "elders" en ons spiritueel pad. De eigenaars van het land bij Triangle Lake hebben onlangs de prijs verhoogd tot 490.000 USD, en er zijn andere tekens die ons tonen dat we open moeten blijven voor andere mogelijkheden.
Het ene leidt tot het andere, en alles is nodig in het grotere geheel, dus als de tijd rijp is zal alles samenvallen. We zijn gaan kijken naar een groter stuk land (123 acres - ca. 55 hectare - i.p.v. 25 acres - 11 hectare) niet ver van de kust, voor 480.000 USD. Hoewel er niet zoveel faciliteiten zijn, is er veel meer open ruimte, het is meer afgelegen, en het wordt gevoed met koud bronwater en een prachtig riviertje dat door het woud loopt. Er zijn hoge dichtbeboste heuvels met oude bomen, en het is gelegen aan het uiteinde van een groot meer met veel vis, zoals forel en baars. Een gedeelte van het land is een enorme weide, grenzend aan het meer, met enkele vijvertjes waar het vee kan drinken. Je kunt er gemakkelijk verschillende soorten dieren zetten, zelfs enkele bizons… We vonden ook een enorme platte natuurlijke rotsformatie in de bossen, vlakbij een wei die heel geschikt zou kunnen zijn voor de ceremonies.
Wat de voorzieningen betreft, er is een groot huis met vier en een kleiner met drie slaapkamers, en een kleine houtzagerij. Bij de grote weide is er onlangs een enorme schuur gebouwd, voor vee en hooi, die gedeeltelijk ook als gemeenschapsruimte voor evenementen kan worden gebruikt. Er zijn heel wat mensen die willen helpen en handig genoeg zijn om te bouwen wat we verder nodig hebben.
Alle mensen die met ons waren voelden dat dit land heel goed zou zijn om de droom van Nanish Shontie waar te maken. We moeten geduld hebben tot we genoeg fondsen hebben, maar het belangrijkste is om de droom en het vertrouwen te bewaren. We geloven erin dat de droom van Nanish Shontie de droom is van vele mensen, die waar wordt, en die ons draagt. De spirituele gemeenschap groeit, en dat is wat we nodig hebben vooraleer we op het land kunnen - dat land dat voor Nanish Shontie is bedoeld - zodra de tijd rijp is.
ZON MEA NOH (Walk in a good way)
From the people of Nanish Shontie
Samenvatting en vertaling: Marieke marieke@motherearth.org
In Nederland organiseren de Friends of Nanish Shontie o.a. een benefiet-diner, een workshop drums maken, en de verkoop van eigen gemaakte spulletjes. Info: FoNS, Willemien van Egmond, poosten@asz-home.nl, of Marieke, zie boven.
Er werd onderzocht en besproken hoe kon wroden samengewerkt om de heilige gronden van inheemse volkeren te beschermen. Vanuit verschillende invalshoeken vonden interessante panelgesprekken en workshops plaats en er werden banden gesmeed of versterkt tussen verschillende organisaties en individuele deelnemers. Volgens een van de sprekers: "We don't have to be Indians, we don't have to have the same culture and ceremonies, to help preserve the Sacred Lands..."
Tijdens het weekend van de conferentie was er tegelijk ook een grote internationale bijeenkomst van Amerikaanse leiders in Quebec, Canada, waar controversiële beslissingen werden genomen wat betreft de handel met de USA (free trade). Voor de inheemse volkeren een enorme stap achteruit...
De zes Western Shoshone die de tweede Spirit Run rond de Nevada Test Site liepen zijn met hun logistieke steun op 12 mei juist na zonsopgang aan de ingang van de Test Site aangekomen. Ze liepen 240 mijlen in zes dagen over hun bergen en woestijnland. "Newene Sogobi Mava'a Mia", de tweede jaarlijkse "Western Shoshone Walk On the Sacred Land", volgde dit jaar de westelijke grens van de Nevada Test Site naar de zuidelij-ke ingang bij Mercury.
De Mother's Day Gathering was "een moederdagfeest van Leven en Souvereiniteit". Het traditionele thuisland van de Western Shoshone Natie, Newe Sogobia, is de meest gebombardeerde plaats op aarde, met tot nu toe meer dan 1000 kernwapentests. Met ceremonies, workshops, gesprekken, bij-eenkomsten en acties willen de deelnemers Moeder Aarde eren en helpen helen, de vrede en rechtvaardigheid op dit grondgebied helpen herstellen, en vragen dat de USA de verdragsrechten respecteert. Ook aan de bescherming van de heilige berg Yucca Mountain, "uitverkoren" tot dumpplaats van het grootste deel van het Amerikaans hoog-radioactief afval, wordt altijd de nodige aandacht geschonken.
Een aantal inheemse vertegenwoordigers werd op 5 februari 2001 door Mary Robinson (Hoge Commissaris voor Mensenrechten van de Verenigde Naties) uitgenodigd om ideeën uit te wisselen over het in leven roepen van een VN Permanent Forum dat inheemse onderwerpen zal behandelen.
De vergadering vond plaats in New York.
Reeds in 1993, 'het VN Internationale Jaar van Inheemse Volkeren', werd er in Wenen tijdens de Wereldconferentie voor Mensenrechten, naar de oprichting van een permanent forum van en voor Inheemse Volkeren gevraagd. Naast het aanvaarden van een voorlopige verklaring over de rechten van Inheemse Volkeren (dit punt is nog in behandeling) blijft de oprichting van een permanent forum één van de nog te verwezenlijke doelstellingen tijdens het Internationale Decennium van Inheemse Volkeren
In april 2000 heeft de 'Commissie voor Mensenrechten' een resolutie aangenomen om een permanent forum voor Inheemse Volkeren in het leven te roepen. Dit forum zou verslag moeten uitbrengen aan de Economische en Sociale Raad (ECOSOC). De ECOSOC heeft het voorstel voor een permanent forum op 28 juli 2000 goedgekeurd en het is ook door de algemene vergadering aangenomen in oktober 2000.
Het permanent forum zal bestaan uit 8 Inheemse vertegenwoordigers en 8 regeringsexperts. Elke Inheemse vertegenwoordiger zal een deel van de wereld vertegenwoordigen: Artic Europa, Afrika, Azië, Noord Amerika, Centraal en Zuid Amerika en de Caraibische eilanden, de Pacific, de voormalige USSR en Oost Europa. Er blijft één zetel over die verdeeld wordt tussen Azië, Afrika en Centraal en Zuid Amerika en de Caraibische eilanden.
De deadline voor het hernemen van de vergadering met de delegatieleden werd vastgelegd voor mei 2001. Plaats van samenkomst Geneve of New York.
De American Indian Law Alliance riep een vergadering samen want er was bezorgdheid over het al dan niet halen van de deadline. Een vertegenwoordiger kiezen voor een groot continent is niet gemakkelijk. Ook werd de keuze van locatie besproken. Yachay Wasi suggereerde dat New York de voorkeur geniet als het permanent forum een waarnemersfunctie zou vervullen. Oren Lyons werd gekozen als spreekbuis voor de groep.
Ms. Robinson deelde mee dat haar kantoor was uitgekozen door Kofi Annan, als de voornaamste plaats om dit forum op te zetten gedurende de laatste jaren van het decennium van Inheemse Volkeren.
De regionale conferenties tegen racisme worden gebruikt om het forum te promoten. Ms. Robinson besliste ondertussen dat de deadline van mei voor het hervatten van de vergaderingen verplaatst wordt.
De waarnemersstatus van het forum is voor inheemse volkeren van groot belang omdat ze geen officiële vertegenwoordigers in de Verenigde Naties hebben, ondanks het feit dat er meer dan 300 miljoen inheemse mensen op de wereld wonen. Ook is de VN een politieke organisatie zonder veel spirituele leiding en daardoor vaak ontoereikend om de echte menselijke noden en problemen van inheemsen te behandelen.
Inheemse volkeren zijn spirituele mensen die in harmonie met de natuur proberen te leven.
Deze kracht en visie ontbreekt in de VN als een leidraad naar een gemeenschappelijke toekomst. De inbreng van inheemse vertegenwoordigers zal dan ook van groot belang zijn als ze erkend worden als waarnemers.
Een permanent forum voor inheemse volkeren in de UN is een must.
Verslag van Marie Danielle Samuel
Vertaling: Elija Vanden Berg
THANK YOU
For Mother Earth
IN THIS WORLD OF GREED AND 'ME FIRST'
IT IS A TRUE BLESSING TO KNOW
THAT THERE ARE SOME WHO TAKE THE TIME
TO CARE...TO SHARE...TO THINK OF OTHERS.
THANK YOU FOR BEING ONE OF THOSE FOLKS
YOUR THOUGHTFULLNESS IS TRULY APPRECIATED!
Over the years the friendship and co-operation between our organisations has been most precious.
Thank you for your generous support.
The Earthbridge Circle
(Earthbridge is een organisatie van en voor indiaanse gevangenen, die hen begeleidt (moreel, sociaal, financieel, spiritueel) om uit de negatieve spiraal te komen.)