In oktober en november komen Mala Spotted Eagle en zijn vrouw Sky onder andere naar Vlaanderen om vanuit hun hart met ons allen de droom van Nanish Shontie te delen, een uniek en multi-cultureel Noord-Amerikaans inheems kamp en healing center, waarover je in elk nummer van het Bulletin wel iets kunt lezen.
Wie er vorig jaar niet bij kon zijn, krijgt nu een nieuwe kans! En wie er wel bij was, zal Mala graag opnieuw ontmoeten, deze keer dus met Sky. We vernemen hoe het project evolueert, en genieten van de hartelijke en bescheiden manier waarop zij "in Indian way" deze droom organisch tot stand laten komen. Ook zullen zij graag over de inheemse tradities met ons delen. En vragen staat vrij!
De aankoop van een groot stuk land (in Oregon) om het project helemaal te kunnen waarmaken staat bovenaan op het verlanglijstje... Tijdens deze Tournee helpt ook weer een standje met merchandize mee voor de financiering, naast sponsoractiviteiten en wat mensen als gift willen meegeven. Een spetterende VMA-knalfuif t.v.v. Nanish Shontie op 17 november zal onze indiaanse vrienden uitgeleide doen...
Wees dus welkom op een van de activiteiten in Vlaanderen!
Tour schedule, Belgium: http://www.motherearth.org/h-rights/nanishtour.htm
Coordinatie: Voor Moeder Aarde vzw, Werkgroep Inheemse Volkeren
Algemeen contact werkgroep: Ria Verjauw, rverjauw@yucom.be
Contact project Nanish Shontie + info Eur. Tournee: Marieke Van Coppenolle,
Tel. 03/457 01 92, marieke@motherearth.org
Wil je Nanish Shontie ook financieel steunen?
Je gift-uit-het-hart, hoe klein ook, is heel welkom op het VMA-Steunfonds, rek.nr. 523-0454758-97, melding: "Nanish Shontie". Dankjewel!
Gegroet, hopelijk vindt deze update van Nanish Shontie jullie en je geliefden in goede gezondheid.
Nanish Shontie is sterk gegroeid als gemeenschap, er komen veel goede mensen helpen. We zijn sinds een paar maanden gekomen van enkele tot meestal 10 tot 20 mensen. We proberen elke morgen gemeenschapsbijeenkomsten te houden en gaan met het dagelijks gegeven om op een manier die meer rekening houdt met de verschillende stammen en achtergronden. Ieder voelt de gemeenschap sterker. Zodra we weg kunnen van de huurgrond, zullen we meer permanent blijvende mensen kunnen ontvangen.
Onlangs hebben we in Nanish Shontie een grote (20 voet) tipi opgesteld, met palen die we zelf in de bossen op de heuvels zijn gaan halen. Dit is Nanish Shonties eerste tipi. We kochten er al een tweede, en hopen om er de palen zo vlug mogelijk voor te gaan verzamelen. Er staan verder nog vier tenten in de tuin voor de mensen die hier verblijven.
We leggen de laatste hand aan een grote tuin waarin we weldra enkele snel groeiende groenten hopen te planten. Dagelijks werken er enkele mensen in het kantoor om de dingen georganiseerd te helpen houden en het adressenbestand bij te houden. 's Morgens houden we de Ceremonie voor de Zonsopgang. Dit is een manier om dank te zeggen voor de nieuwe dag, voor al het leven dat ons omringt en voor alles wat het leven ons al geschonken heeft. We bidden dan ook voor hen die onze gebeden nodig hebben.
Af en toe drummen en zingen we, en hebben veel goede gesprekken, meestal in verband met hoe we beter en spiritueler kunnen leven.
Er moet dagelijks een hoop werk verzet worden, en we leren om dat op een positievere manier te doen. Zelfs de jongeren helpen met het werk. We besteden ook tijd op powwows, bijeenkomsten en in de natuur, zoveel we kunnen. Onze kudde van negen schapen doet het goed, maar onze vlucht eenden is aangegroeid van twaalf naar ongeveer vijftig. Omdat we op huurgrond leven kunnen we die dieren niet bij ons houden, maar we hebben enkele goede vrienden van Nanish Shontie die goed voor onze dieren zorgen. Zodra we land van onszelf hebben, zullen we nog vele andere dieren houden.
Op dit ogenblik verblijft er een groep Nederlanders hier, voor twee maanden. Enkelen onder hen waren hier vorig jaar ook. Ze voelden zich zo betrokken dat ze, eens terug in Nederland, een stichting hebben opgericht, de "Friends of Nanish Shontie". Ze werken het hele jaar door erg hard om Nanish Shontie te steunen. En onlangs hadden we hier een vrouw uit België die hier twee maanden bleef, als vertegenwoordigster van "Voor Moeder Aarde". Ze bleek een heel efficiënte en harde werker. Ook "Voor Moeder Aarde" probeert steun te vinden voor Nanish Shontie.
We kijken uit naar wat elke dag ons brengt, en de groei dat daarmee gepaard gaat. We hopen dat op een dag ieder van jullie de kans krijgt om ons eens te bezoeken. Op onze manier zeggen we, laten we elkaar ontmoeten en met elkaar delen vanuit ons hart.
ZON MEA NOH (Walk in a good way)
Van de mensen van Nanish Shontie
1 Juli 2001, een groep gevangenen besluit om een hongerstaking te houden uit protest tegen het voortdurende, willekeurige en discriminerende gevangenisbeleid dat gevoerd wordt door het 'California Department of Corrections' (CDC). Maatregelen uitgevaardigd door het CDC tegen bendevorming in de gevangenis (gangs) evenals de schrijnende toestand in de Security Housing Unit (SHU)) zijn de motieven van de gevangenen om over te gaan tot deze actie.
Wat zijn 'Security Housing Units'?
Dit zijn streng beveiligde gevangeniseenheden die worden gebouwd volgens het principe van volledige isolatie van de gevangenen. Er is een permanente controle door electronische monitors en gevangenen wordt elk fysiek contact ontnomen. Bewakers zijn vervangen door elektronische apparatuur: celdeuren openen en sluiten automatisch, bevelen en mededelingen worden via luidsprekers aan de gevangenen meegedeeld. Zelfs oogcontact is hierdoor niet mogelijk. Elk contact met de buitenwereld is verbroken: de zon, de maan, de sterren, planten en dieren worden aan het gezichtsveld van de gevangenen onttrokken.
Sommige gevangenen nemen voor een beperkte tijd deel aan de hongerstaking uit solidariteit, anderen besloten om door te gaan met de actie tot er stappen ondernomen worden om de toestand te veranderen.
Zo is Steve één van de gevangenen die tot het bittere einde zal doorgaan met de strijd. Hij wil met ons zijn motivatie delen van het waarom van zijn deelname aan deze actie.
Hij schrijft:
"Ik heb geaarzeld om dit neer te schrijven, maar ik vond het belangrijk dan jullie de redenen kennen voor deze actie, ook omdat er aan het deelnemen aan een hongerstaking gevaren zijn verbonden. Velen vroegen me reeds naar het waarom en ik wil hier graag op antwoorden door eerst uit te leggen wat een hongerstaking betekent en wat het voor mij inhoudt.
Een hongerstaking is een wanhopige kreet om hulp, en meestal het gevolg van uitputtende pogingen om de nodige veranderingen te bekomen, of wanneer veranderingen dringend nodig zijn.
Tientallen, neen honderden keren heb ik beroep aangetekend en klacht ingediend bij de rechtbank, in mijn eigen naam of in naam van medegevangenen die op mij beroep deden. De talrijke briefschrijfakties van binnen en buiten de gevangenis, gerechtelijke stappen die werden ondernomen, de talrijke artikels die verschenen in tijdschriften ... al deze pogingen bleven zonder resultaat. Nog niet uitgeput zijn mijn hulpkreten naar de buitenwereld vanuit mijn cel. Maar ik weiger om over de psychologische drempel te gaan die leidt tot krankzinnigheid en dit uit schrik om niet meer terug te kunnen.
Ondanks alle inspanningen die reeds werden ondernomen, blijven positieve veranderingen uit. Wanneer er iets bleek te wijzigen, was dit heel oppervlakkig.
Wat betreft mijn gerechtzaken, die zijn nog steeds hangende. Dit vormt een groot probleem. Sinds 1994 loopt mijn zaak en als ik dit vergelijk met andere gerechtzaken dan stel ik vast dat ingediende klachten meestal na 2 jaar behandeld worden. In verschillende brieven heb ik het gerecht gesmeekt om voor mijn zaak tijd te maken. Zonder resultaat.
De 'gang'(bende) onderzoeker van de gevangenis zei me onlangs, nadat ik werd opgesloten in de 'Security Housing Unit', dat mijn zaak zal voorkomen als hij al lang op rust is, dit zegt voldoende. De rechtbanken komen liever niet tussen in interne gevangeniszaken en politiek.
Mijn protest is eveneens gericht tegen de behandeling door het gerecht van onze aanklachten.
Voor mij is het gemakkelijker te schrijven over de zaken waarvan ik getuige was bij andere gevangenen dan over mijn eigen ervaringen.
Wanneer ik teveel zou focussen op mijn eigen ervaringen dan zouden mijn frustratie, woede, wanhoop en ongeduld alleen maar toenemen. Om eerlijk te zijn, ik zal nooit volledig kunnen begrijpen, en nog minder uitleggen wat de invloed van deze plaats op mij heeft. Misschien wil ik het ook niet echt begrijpen. Waarschijnlijk is deze verloochening van het kruis dat ik te dragen heb, mijn manier om hier te overleven.
Ik bewijs mezelf, noch iemand van jullie een dienst door hier in cirkels rond te lopen, de tijd is rijp om ieders geweten wakker te schudden en te laten weten wat hier echt gebeurt.
De CDC werd reeds in het verleden gewaarschuwd voor de desastreuse psychologische gevolgen die plaatsen zoals deze hebben op gevangenen. Vóór de SHU zijn deuren opende, 12 jaar geleden, werd reeds actie gevoerd tegen deze onmenselijke manier van opsluiting. De rechtbank stelde dat de leefomstandigheden in de SHU onmenselijk zijn wanneer gevangenen er te lang worden ondergebracht. Voor sommige gevangenen zijn reeds na een korte opsluitingsperiode in de SHU de negatieve gevolgen merkbaar, terwijl ze bij anderen op een subtielere manier zichtbaar worden. Nooit had ik me kunnen voorstellen waarvan ik hier nu getuige ben.
In het gewone leven is het uiterst zeldzaam dat men een gezonde persoon waanzinnig ziet worden. Nog uitzonderlijker is het om getuige te zijn van dit gebeuren, en meer dan eens. Hoe beter ik de gevangene en zijn familie ken hoe pijnlijker het is om deze transformatie van pesoonlijkheid mee te maken. Dikwijls wordt de psychologische achteruitgang van een gevangene bespoedigd door het gedrag van andere gevangenen of van de bewakers. Ja deze plaats drijft je tot waanzin of maakt je tot een expert in het veinzen van psychische schade. Na een verblijf van ongeveer een jaar hier begin je te begrijpen waarom deze eenheid zo gebouwd werd en beginnen we te begrijpen welke technieken ze toepassen om ons te onderdrukken. En terwijl ook voor mij de gevoelens van nutteloosheid,verveling, frustratie, wanhoop met de jaren groeien, raakt het me nog steeds wanneer gevangenen uitbarsten in woede - fysiek en psychisch geweld gebruiken en ondergaan.
Ooit dacht ik dat het zien neerschieten van een gevangene door een bewaker schrikwekkend zou zijn, maar dat is niets in vergelijking met een gevangene kalm te zien schaakspelen met pionnen gemaakt uit zijn eigen uitwerpselen. Of gevangenen die zichzelf en hun cel insmeren met hun uitwerpselen. Of gevangenen die met urine gooien naar elkaar door de geperforeerde celdeuren. En het ergste van al is dat we onder zulke omstandigheden onze maaltijden in onze cellen moet gebruiken. Sommige gevangenen noemt men 'bangers', ze kloppen op hun aluminium deur of op hun aliuminium lavabo in het midden van de dag of de nacht en dat kan uren doorgaan. Kortweg gezegd, deze plaats verliest elke gelijkenis met een gewone gevangenis, in plaats ervan lijkt het op een plaats waar menselijke experimenten plaatsvinden.
Nu wat over de 'CDC anti-bende-vorming politiek'.
Ik weet niet wat het ergste is, de SHU wantoestanden of de gevangenispolitiek zelf. In een gewone gevangenis zit men zijn tijd uit en kan men door goed gedrag in aanmerking komen voor voorwaardelijke invrijheidstelling. Ben je echter ondergebracht in de SHU, dan zit je langer vast en in aanmerking komen voor voorwaardelijke invrijheidstelling hoort hier meestal niet thuis. De SHU wordt niet gebruikt als straf voor slecht gedrag van gevangenen maar als onderkomen van (vermoedelijke) bendeleden. Er bestaat geen duidelijke bepaling van wanneer je beschouwd wordt als bendelid of wanneer je een gevaar vormt voor de andere gevangenen en gevangenispersoneel. De meest belachelijke informatie kan aanleiding geven tot verdachtmakingen. Iemand helpen met zijn gerechtelijk dossier, of een kaart tekenen voor een overleden gevangene, of een uitspraak die niets te maken heeft met bende-activiteiteit, kunnen een aanleiding zijn om van bendevorming beschuldigd te worden.
Eens was ik op een afdeling waar iedereen beschouwd werd als lid van een bende. Het is ons ten strengste verboden om te spreken met zulke gevangenen. Ik was dus het enige zogezegde niet-bendelid daar aanwezig, hoe kon ik voortdurend zwijgen?
De manieren om uit de SHU bevrijdt te worden zijn:
voorwaardelijke invrijheidstelling,
verraad,
sterven,
en krankzinnig worden.
Aan een gevangene in SHU wordt geen datum van voorwaardelijke invrijheidsstelling gegeven. Een andere manier om eruit te komen is door te sterven, maar ik wil niet sterven. Of krankzinnig worden, maar wie kiest daar voor. Rest nog: verklikken, maar ik wil geen informant worden uit vrees voor represailles of de dood. Ik wil geen informant zijn omdat ik een gevangene ben en het is niet mijn taak om rond te snuffelen en me met andermans zaken te bemoeien en tenslotte is het tegen mijn eigen overtuiging en geloof. Ondertussen is verklikken zelfs geen voorwaarde meer om uit de SHU bevrijdt te worden, het is nog maar een optie. De CDC blijft weigeren om 'bende aktiviteiten binnen de gevangenis' te definiëren. Terwijl de SHU problematiek in de aktualiteit verschijnt, verandert er niets aan de situatie hier.
Mijn motivatie om deel te nemen aan de hongerstaking komt ook door mijn kinderen. Ze groeiden op van kinderen naar jong volwassenen. Het is 10 jaar geleden dat ik mijn dochter nog in mijn armen kon nemen. Ik wil mijn moeder nog eens omhelzen voor ze sterft. Ik wil bomen, gras, vogels en de lucht zien, de warmte van de zon voelen. Maar meest belangrijk: ik wil niet sterven of krankzinnig worden hier. Noch wil ik dat woede een deel van mijn dagelijks leven blijft. Zoals zovele medegevangenen zie ik geen andere uitweg dan met onze actie duidelijk te maken dat er iets moet veranderen aan de situatie hier.
Steve
To:
California Department of Corrections, Roderick Q. Hickman
P.O. Box 942883
Sacramento, CA 94283-0001 - USA
US Commission on Civil rights, Mary Frances Berry,
624, 9th Street NW
Washington DC 20425 - USA
Verlin Deer in Water Hughes, US Justice Dept. Civil Rights Division
Po Box 66400,
Washington DC 20035 - 6400 - USA
David Rocah, Attorney Special Litigation, US Justice Department, Civil Rights Division
PO Box 66400,
Washington DC 20035 - 6400 - USA
Senator Richard Polanco,
State Capitol, Room 313
Sacramento CA 95814 - USA
Senator John Vasconcellos,
State Capitol, Room 95814
Sacramento CA 95814 - USA
Date:
Dear ................................
I write you this letter as a concerned member of the Belgian environmental and human rights organization FOR MOTHER EARTH.
I was informed about the inhuman life conditions in Pelican Bay State Prison CA , the Security Housing Unit policy and the violations of the most basic human rights of the prisoners. I am familiar with the inhuman conditions of imprisonment in the growing number of 'Behavior Control Prisons' and 'Security Housing Units' in the USA.
On the 1th of July a hunger strike started by a group of Pelican Bay prisoners to protest against the ongoing arbitrary, discriminatory and oppressive prison gang policy by the Department of Corrections of the state of California, as well as the life conditions within the Security Housing Units.
The irrecoverable harm that these life conditions cause to the prisoners, physically and psychologically, is well known by US officials and prison autorities.
Therefore I request immediate attention and a public hearing on the gang policy, long-term SHU confinement and the life conditions of the prisoners in Pelican Bay State Prison. You can contribute to positive changes.
I call upon your integrity and intelligence to put an end to the inhuman situation in the said detention facility.
Sincerely,
Name:
Address:
Country:
Signature:
Voor Moeder Aarde startte vorig jaar in augustus een uitwisseling met de Guaraní-indianen in Turvo in Brazilië. We steunen hen in hun pogingen om hun bronnen te herontdekken. Zo werken ze momenteel hard aan het bouwen van een gebedshuis, volgens hun tradities. We ontvingen in juni van de Guaraní een vredespijp en mooie foto's. Je kan in Lekker Gec artisanaat (o.a. houten diertjes, halskettingen,...) en een CD van de Guaraní kopen, om hun project te ondersteunen. De Nederlandse vertaling van de teksten van de CD krijg je erbij. Wil je het project financieel steunen, kan dat door het door jou gekozen bedrag over te maken op de rekening 523-0454758-97 van het Steunfonds van Voor Moeder Aarde, vermelding: Guaraní.
Hartelijk dank!
De Thule luchthaven op Groenland is een Amerikaanse luchtmachtbasis op Deense bodem, met als taak het thuisland te verwittigen bij mogelijke luchtaanvallen. En als president Bush zijn zin krijgt, wordt het straks ook een van de twee pijlers buiten de VS voor zijn raketafweersysteem, the son of Star Wars. Dat is echter niet naar de zin van de 650 plaatselijke Inuit die jaren geleden verdreven werden van hun land voor de bouw van de basis. Nadat ze bijna 50 jaar door Washinghton genegeerd werden, zien ze Bush opzegging van de ABM akkoorden met Rusland als de laatste kans om de aandacht van de wereld te trekken.
Hun verhaal is er een van verplichte migratie, vliegtuigrampen, milieuvervuiling en verraad. Ze werden rond 1950 voor de bouw van de basis naar dorpen gebracht, zo'n 160 km daarvandaan, waar nieuwe huizen voor hen klaargemaakt zouden zijn. Die huizen waren niet af, zodat ze in tenten moesten leven. Het verhaal van hun verplichte migratie werd vervalst in de geschiedenisboeken van Denemarken. Daar de nieuwe gronden niet geschikt waren voor de jacht, verzaakten de volgende generaties hier aan en groeiden de werkloosheid, de frustratie en het alcoholisme. In 1968 crashte een B52 bommenwerper met 4 waterstofbommen aan boord. De Denen en de Amerikanen gaven toe dat ondanks pogingen om de radioactieve wrakstukken op te ruimen tussen de 500 1 800 gram plutonium nooit werd gevonden. Dat is genoeg voor een hele bom. Er worden misvormde dieren aangetroffen, vooral ossen met misvormde hoeven en zeehonden zonder haar. De Deense en Amerikaanse overheid maakten studies over de milieuvervuiling in dat gebied, maar de resultaten bleven steeds geheim. Een poging van Greenpeace om via de Deense wet op openbaar bestuur inzage te krijgen in een 4000 pagina's tellend rapport over Thule, mislukte.
De Denen houden zich op de vlakte, maar alle politieke partijen in Qanaaq hebben zich tegen de Amerikaanse plannen gekant. De mensen zijn bang, als het tot een oorlog komt, de hele streek vernietigd zal worden in een nucleaire aanval. De kracht van de emoties is af te meten aan het succes van de Greenpeace- missie naar Qanaaq. Hun schip, de Arctic Sunrise, werd met open armen ontvangen. Enkele jaren geleden zou men zich dat niet kunnen voorstellen, omwille van de campagne van Greenpeace die de handel in zeehonden deed slabakken.
"Ze zijn niet met velen", zegt Dan Hindsgual, hoofd van de ontwapeningscampagne van Greenpeace, "maar niemand maakt een betere kans om Bush' waanzinnige plannen te stoppen."
In de zomer van 2002 spreekt het Deense Hoog Gerechtshof zich uit over de claim van de Inuit op hun oude jachtgronden. Die uitspraak wordt cruciaal. Een eerste slag is reeds gewonnen: in '99 oordeelde een lokale rechtbank dat ze onrechtmatig verhuisd werden. De schadeloosstelling was met zo'n 10 000 F per persoon bleekjes, maar de overwinning was vooral symbolisch. Ze schatten wel in dat gelijk krijgen van het Hoog Gerechtshof niet zo evident is, ze zijn er zich bewust van dat de rechters onder een enorme politieke druk staan. Officieel vechten ze tegen tegen de Deense overheid, eigenlijk is het een strijd van de Inuit tegen de Amerikaanse regering.
Lieve De Kinder
Bron: De Morgen, 14/8/01
Op 12 en 13 juni 2001 voerden een dertigtal non-gouvernementele organisaties (NGO's), waaronder ookVoor Moeder Aarde, diverse acties rond de komst van Bush naar Brussel op 13 en 14 juni. De NGO's vonden snel een gemeenschappelijk thema: Bush moet internationale akkoorden respecteren. Bush dreigt er immers niet alleen mee het ABM-verdrag eenzijdig op te zeggen, ook het belangrijke klimaatverdrag van Kyoto wil hij niet ratificeren, en op het gebied van landmijnen, kinderrechten en mensenrechten in het algemeen staan nog tal van verdragen te wachten op ratificatie door de VS. Bush dreigt er bovendien mee het CTBT-verdrag (dat kernproeven verbiedt) aan zijn laars te lappen.
Een 1500 mensen verzamelden op 12 juni om 18 u voor het ambassadegebouw van de Verenigde Staten en maakten met spandoeken, toespraken en het bezoek van een delegatie hun eisen duidelijk. Woensdagochtend stapten we met een 300-tal actievoerders - waaronder heel wat bomspotters: want het zijn Bush' illegale kernwapens die in Kleine Brogel liggen - naar de ingang van de NATO in Evere om Bush op onze wijze te verwelkomen. Zowel in Melsbroek (door een blokkade van Greenpeace) als in Evere moest de president van de Verenigde Staten van Amerika de achterpoortjes gebruiken.