Wraak

Ik zeg niet dat dit een goede manier is om uit de mindere-positie te komen - zeker niet. Het kan verschrikkelijk zijn, pijnlijk, destructief. Maar deze reacties zijn de "ultieme" reacties van mensen in de "mindere" positie om eindelijk uit die mindere positie te geraken. Het zijn daden van hulpeloosheid, machteloosheid, wanhoop, als een ultieme manier om los te komen uit een situatie van pijn, leed, ellende.
Op zich is het proberen loskomen uit een mindere positie een gezonde reactie, die voortkomt uit een instinct van zelfbehoud, overlevingsdrang, dat bij alle mensen bestaat. Daarom willen ze uit de mindere positie geraken. En iedereen - jong en oud, zwarte of blanke, rijk en arm, handarbeider of intellectueel, man en vrouw, christen of moslim - heeft dit instinct. Niemand wenst in een mindere positie te blijven, en hoe dieper men zich verdrukt voelt, hoe groter de energie wordt om eruit te geraken.
Maar zichzelf op zijn beurt in een meerdere positie plaatsen is geen constructieve manier om uit de mindere positie te komen. Want zo plaatst men de ander in een mindere positie en doet men hem/haar lijden. En toch gebeurt het meestal op deze manier, niet alleen omdat de "mindere" geen andere oplossing ziet om uit deze situatie te raken, maar ook omdat de "meerdere" zich niet bewust is van zijn/haar meerdere positie en de mindere positie van de andere. Hij/zij luistert niet (genoeg) naar de persoon in de mindere positie, houdt geen rekening met de verzoeken, smeekbeden van de mindere, ziet niet of erkent niet dat de mindere lijdt onder zijn/haar positie en hoezeer dit hem/haar treft.

Hoe voelen ZIJ zich in een mindere positie?

Op 11 September was ik aan het werk in Afrika. De eerste reacties die ik hoorde en las waren dus van Afrikanen. Velen van hen waren Moslim. Nee, ze juichten niet wanneer ze het nieuws over de tragedie hoorden of zagen. Allen zonder uitzondering uitten hun medeleven met de slachtoffers, met de Noord- Westerlingen, met mij. Ik weet dat er beelden getoond zijn van Palestijnen in vluchtelingenkampen die juichten na de tragedie in New York en Washington. Maar dit zijn groepen die zich in een heel diepe mindere positie geplaatst voelen door de VS. Al is dat nog geen reden om te juichen met het ongeluk van anderen... Maar we kunnen deze reactie beter plaatsen wanneer we ze vergelijken met de gedragingen van sommigen in de geallieerde landen toen op het einde van de tweede wereldoorlog Berlijn werd gebombardeerd, of toen Irak werd gebombardeerd in 1991. Het zijn geen "goede" reacties, maar spijtig genoeg zijn het de logische en "normale" reacties in een meerdere/mindere systeem. Als ZIJ nu zo reageren, WIJ doen het ook, omdat zowel WIJ als ZIJ denken op een meerdere/mindere manier.
Na de eerste reactie van verdriet en sympathie, hadden de meesten toch bijkomende commentaar waaruit hun gevoelens van mindere positie tegenover de VS bleken. Deze mensen bevinden zich niet in zo een uiterst diepe mindere positie als de juichende Palestijnen in de vluchtelingenkampen, maar toch voelen ze zich in een mindere positie.

Ik geef enkele reacties weer :

Als we eerlijk zijn met onszelf, moeten we toegeven, elk voor zich, dat wij, Noord-Westerlingen, inderdaad denken en handelen vanuit een Meerdere positie tegenover andere volkeren : wij zijn beter dan ZIJ, onze systemen zijn beter dan de HUNNE, onze gewoontes zijn rechtvaardiger, wij zijn meer ontwikkeld, beschaafder, wij zijn juist en ZIJ zijn verkeerd, wij zijn de goeden en ZIJ zijn de slechten. Wij beschouwen de "zelfmoord"commando's als crimineel en barbaars, en denken dat de ouders van mensen die dergelijke daden begaan onmensen zijn die hiervoor beschaamd zouden moeten zijn. Maar voordat we zo oordelen, zouden wij Noord-Westerlingen beter eens bedenken hoe vaak wij onze jonge mannen naar een oorlog hebben gezonden, om mensen te doden. Wij prezen de daad van sterven voor de natie, het was beter te sterven voor het vaderland dan als een lafaard thuis te blijven. Wij noemden hen helden, en vertelden de moeders dat zij fier mochten zijn dat zij zonen ter wereld hadden gebracht die het land konden redden.
Hoe meer ik -een Noord-Westerling - reis en leef in Afrika, hoe meer ik ontdek en leer dat hun gewoontes niet slechter of minder ontwikkeld zijn dan de onze, ze zijn enkel verschillend.

Wie zijn zij ?

Mogelijks is Osama Bin Laden een van hen. Maar hij kan deze aanvallen niet organiseren zonder mensen die bereid zijn hun leven te wagen en op te offeren, die mensen die die zich diep genoeg in een mindere positie voelen tegenover de VS en het systeem waarvan de VS deel uitmaakt. Bin Laden zelf, met zijn macht en rijkdom, voelt zich zeker niet diep genoeg in een mindere positie om zelf zijn leven te wagen. Hij heeft teveel te verliezen.

Wat kunnen we nu doen ?

Zullen we (proberen) HEN nog dieper dan voorheen in de mindere positie te krijgen? Zullen we (proberen) ons nogmaals in een Meerdere positie te plaatsen? Zullen we terugslaan? Zullen we wraak nemen? Dan gaan we verder in het mechanisme van escalatie, waar de ene partij zich uit de mindere positie plaatst door zich in de meerdere positie te stellen en de andere in de mindere positie, waardoor de andere er opnieuw zal naar streven zich in de meerdere positie te stellen, enz... Het is een helse cyclus. Escalaties zijn er overal in de wereld en op alle vlakken van de maatschappij: tussen kinderen, tussen kinderen of adolescenten en volwassenen, tussen individuen in gezinnen, in het verkeer, op de werkplaats, tussen etnische groepen, tussen naties. Als we ons eens te meer in de meerdere positie stellen, dan volgen we de logica van de escalatie, die overal op alle vlakken aangetoond wordt. Het is de beste waarborg dat ZIJ later zich opnieuw in een meerdere positie zullen stellen, ze zullen terugslaan, ze zullen alles doen wat ze kunnen, en ze zullen steeds manieren vinden om eruit te komen. Hoe lang nog willen we hen steeds weer in een mindere positie duwen? En hoe verschrikkelijk zullen hun methodes zijn om ons steeds weer in een mindere positie te duwen, zodat ze er zelf uitkomen?
Of zijn we zo verblind dat we denken dat WIJ uiteindelijk een meerdere positie zullen bereiken, die de ultieme meerdere positie zal zijn voor altijd? Dat doet me denken aan de groep Palestijnen en Israeli waarmee ik 10 jaar geleden werkte. Hun wijze, maar trieste conclusie aan het einde van het seminarie was : "Zolang ieder van ons de illusie blijft koesteren dat WIJ uiteindelijk de ultieme Meerdere positie in de escalatie kunnen bereiken, zolang zullen we verder gaan elkaar te bevechten". Dat was 10 jaar geleden...
Of zullen wij nu eens eindelijk luisteren naar de vragen, de klachten, de smeekbeden en noden van hen die zich in de mindere positie bevinden? Zullen we eindelijk eens hun lijden "zien", hun vernederende situatie, hun nood aan waardigheid? Zullen we eindelijk eens samenwerken om hen uit de mindere positie te halen, en bouwen aan een maatschappij die niet meer gebaseerd is op een onevenwichtige Meerdere- Mindere relatie, maar op een evenwichtige Gelijkwaardigheidsrelatie?

Bouwen aan vrede

Allicht denk je dat het gevoel van de mindere te zijn, zelfs in heel slechte omstandigheden, geen rechtvaardiging kan zijn om zoiets vreselijks te doen als wat gebeurde op 11 september. Daar ga ik volledig mee akkoord. Dergelijke vreselijke feiten zouden nooit mogen gebeuren! Maar anderzijds, mensen zouden nooit in een dergelijk diepe mindere positie mogen geplaatst worden, dat ze geen andere uitweg zien.
Het systeem van gelijkwaardigheid - in tegenstelling tot het Meerdere-mindere systeem - laat toe ervoor te zorgen dat dergelijke feiten zich niet meer voordoen, terwijl het terzelfdertijd mogelijk maakt dat mensen uit hun mindere positie raken. In het Meerdere-mindere systeem moet men gewoonlijk een keuze maken : of men is voor iemand, of men is tegen iemand. Volgens het Meerderemindere denken kunnen we

Pat Patfoort
Mede-oprichtster van "De Vuurbloem",
Centrum voor Geweldloosheid in de Omgang en Conflicthantering.
G. Lemanlaan 126, 8310 Assebroek.
Tel. 050/37 36 99.
Sekretariaat: bij Jeugd en Vrede,
Van Elewijckstraat 35, 1050 Brussel,
Tel. 02/640 19 98;
jev@jeugdenvrede.be

Misschien ben je nog steeds geschokt na het zien van de beelden van de vorige weken. We vragen je om een minuut stilte voor de ongeveer 6000 VS burgers (ondertussen weten we dat het er minder zijn), de meesten onschuldige mensen, die op lafhartige manier zijn vermoord door terroristen.

Nu je toch effen stil bent, doe er nog 13 minuten bij voor de 130.000 Iraakse burgers die in 1991 stierven op bevel van Bush senior. Bij die gelegenheid was er gejubel bij sommige VS burgers, net zoals nu bij sommige Palestijnen. Voeg hier nog 20 minuten aan toe, voor de 200.000 Iraniers, die door mede- Iraniers werden gedood met wapens en geld dat aan Sadam Hussein was gegeven (door de VS-regering, dezelfde regering die later hun bommen zouden richten tegen Sadam Hussein).
Nog 15 minuten voor de 150.000 Afghanen die door de Taliban werden vermoord, opnieuw met wapens en geld afkomstig uit de Verenigde Staten.
Plus 10 minuten voor de 100.000 Japanezen die rechtstreeks en onrechtstreeks werden gedood in Hiroshima en Nagasaki, ook tengevolge een actie van de bovenvermelde regering.

Je bent nu al een gans uur in stilte (één minuut voor de VS-burgers en 59 minuten voor de slachtoffers van VS-acties). Allicht sta je er verwonderd over. Maar neem nog een uur stilte in acht voor de slachtoffers van de Vietnam oorlog, een oorlog waaraan het VS-volk liefst niet herinnerd wordt.
Het is de hoogste tijd dat de Verenigde Staten beginnen in te zien dat ze ook kwetsbaar zijn, en dat de tragedie die ze nu ondergaan net zo barbaars en lafhartig is als de tragedies die ze elders veroorzaakt hebben. De dood van slachtoffers in het buitenland veroorzaakte evenveel rouw als de rouw nu in de VS.
We moeten ophouden twee gezichten te tonen. Het is tijd dat we beseffen dat de wereld pas beter zal zijn als we wederzijds respect opbrengen voor elke mens.
Er zal nooit vrede zijn zolang er personen en volkeren zijn die denken dat ze beter zijn dan de anderen, of die zich inbeelden dat ze het recht hebben superieur te zijn tegenover andere rassen, godsdiensten en meningen.
We moeten vrij ons leven kunnen bepalen. Wij zullen niet gelukkig zijn zolang we onderdrukt worden door personen of naties.

Vrijheid en leven !!

Dit bericht werd ons doorgemaild begin oktober uit Brazilië.
Vertaling: Bernard De Witte

Een Boeddhistish antwoord

(we ontvingen deze tekst eind september) Een van de voornaamste oorzaken van het kwaad in de wereld is het pogen van mensen om het kwaad uit te roeien. Zodra iets als kwaad wordt geïdentificeerd is het gedaan met de behoefte om het te begrijpen, het is dan tijd om er tegen te strijden. Hier heeft het Boeddhisme iets interessants bij te brengen.
Het Boeddhisme benadrukt de drie wortels van het kwaad, ook gekend als de drie vergiften: begeerte, slechte wil en onjuist inzicht. Hierdoor veroorzaken we lijden voor onszelf en anderen.
De Boeddhistische oplossing voor lijden houdt in dat we begeerte omzetten in vrijgevigheid, slechte wil in liefdevolle vriendelijkheid, en onze onjuiste inzichten in wijsheid.

Hierna volgt het standpunt van het "Buddhistic Peace Fellowship" (Boeddhistisch Vredesgenootschap) over de recente gebeurtenissen. . Naties ontkennen de oorzaken die bijgedragen hebben tot de aanslagen op 11 september 2001 door verwijten en blaam te sturen naar terroristen in andere landen, schurkenstaten, enz... Als we iets of iemand als een vijand isoleren, is het gedaan met het onderzoeken van onze eigen verantwoordelijkheid voor de verschrikkelijke daden die ons overkomen zijn. We kunnen ons niet beperken tot de 2e wortel van kwaad, nl. slechte wil, in de vorm van de haat en het geweld die zonet tegen de Verenigde Staten gericht werden. De drie wortels zijn in elkaar verweven. Slechte wil kan niet worden los gezien van begeerte en onjuist inzicht. Daarom moeten we ons de vraag stellen: waarom haten zoveel mensen in het Midden Oosten ons zoveel? Wat hebben we gedaan om deze haat te voeden? Amerikanen denken aan Amerika als de verdediger van vrijheid en rechtvaardigheid, maar het is duidelijk niet de manier waarop ze waargenomen worden. Zijn zij verkeerd geïnformeerd of zijn de Amerikanen verkeerd geïnformeerd? Hoeveel van Amerika's buitenlandse politiek in het Midden Oosten werd gemotiveerd door de liefde tot de vrijheid en de democratie en hoeveel was gemotiveerd door de behoefte aan olie? Als de eerste behoefte geweest is om de olievoorraden te redden, betekent dat dan dat de petroleumgedirigeerde economie een van de oorzaken is van de aanval van vorige week?

Tot slot vinden we in de Boeddhistische leringen dat we moeten kijken naar de rol van onjuist inzicht in het creëren van deze situatie. Het fundamentele verkeerde inzicht is het gevoel afgescheiden te zijn van de anderen en de wereld. Als we dat gevoel hebben zijn we meer geneigd om anderen te manipuleren om van hen te verkrijgen wat we willen. Dit brengt ontevredenheid en wrevel teweeg bij de anderen, die niet willen gebruikt worden, en bij onszelf, die niet krijgen wat we willen... Is dit ook collectief waar? Onjuiste inzichten worden wijsheid als we realiseren dat "niemand een eiland is". We zijn wederzijds afhankelijk omdat we allen deel zijn van elkaar, verschillende facetten van hetzelfde juweel dat we aarde noemen. Deze wereld is geen verzameling voorwerpen maar een gemeenschap van subjecten. Hieruit volgt dat we er niet buiten kunnen van verantwoordelijk te zijn voor elkaar. Dit is niet alleen juist voor de bewoners van Lower Manhattan, die zich nu verenigen als antwoord op deze catastrofe, maar voor alle mensen in de wereld, hoe onjuist hun inzicht ook mag zijn. Ja, ook de terroristen die deze hatelijke daden stelden en zij die hen steunen.

Versta me a.u.b. niet verkeerd. Zij die verantwoordelijk zijn voor deze aanvallen moeten gevangen genomen worden en voor het gerecht komen. Dit is onze verantwoordelijkheid t.ov. allen die geleden hebben en ook t.o.v. de onwetende en haatvolle terroristen, die moeten gestopt worden. Maar als we de ze cirkel van haat en geweld willen breken, moeten we realizeren dat onze verantwoordelijkheid veel ruimer is dan dit.
Realiseren dat we wederzijds afhankelijk en verantwoordelijk zijn houdt meer in. Als we proberen deze wederzijdse afhankelijkheid te beleven wordt dit liefde genoemd. Liefde is meer dan een gevoel, het is een manier van in de wereld zijn. In het Boeddhisme spreken we vooral over medeleven, vrijgevigheid en liefdevolle vriendelijkheid, maar ze weerspiegelen alle deze manier van zijn. Soms wordt dergelijke liefde als zwak en ineffectief bestempeld, maar het kan heel krachtig zijn, zoals Gandhi toonde. En het belichaamt een diepe wijsheid over hoe de cirkel van haat en geweld werkt en hoe hij kan beëindigd worden. Oog om oog maakt de hele wereld blind, maar er is een alternatief.

2500 jaar geleden zei de Boeddha; "in deze wereld is haat nooit beëindigd door haat, haat wordt altijd beeindigd door liefde". Dit is een oude wet. Dit transformerende inzicht is niet uniek voor het Boeddhisme. Het gezegde "Iemand een andere wang toekeren" en loskomen van "oog om oog", komt uit de bijbel. We zouden kunnen zeggen dat de maturiteit van een religie, of tenminste haar relevantie voor ons vandaag gemeten kan worden door ons af te vragen hoe diep de bevrijdende waarheid van deze wet (dat haat enkel door liefde beëindigd wordt) herkend en bemoedigd wordt. Ik weet niet voldoende over de Islam, maar ik weet wel dat de aberraties die in de geschiedenis gebeurden, zowel in het Boeddhisme als in het Christendom, juist gebeurd zijn in tijden waarin deze wet niet benadrukt werd.

We bevinden ons op een keerpunt. Een drang naar gewelddadige vergelding komt op, gevoed door een leider die gevangen is in zijn eigen retoriek van een heilige oorlog om de wereld te zuiveren van het kwade. Vraag jezelf af: spreken we hier over Bush of over Bin Laden?

Als we de weg van grootschalig geweld volgen, zullen de heilige oorlog van Bin Laden en de heilige oorlog van Bush de twee zijden worden van dezelfde heilige oorlog. Niemand kan alle gevolgen van zo'n oorlog overzien.

Maar grootschalig geweld is niet de enige mogelijkheid. Indien deze crisistijd ons bemoedigt om verder te kijken dan de retoriek van een oorlog om het kwade uit te roeien, en als we de in mekaar verweven wortels van dit kwaad beginnen te zien, met inbegrip van onze eigen verantwoordelijkheid, dan kan misschien iets goeds uit deze catastrofale tragedie groeien.
David R. Loy
Vertaald en ingekort door: Lieve De Kinder

door de VS “gemaakt?”

Bin Laden is nu "zeker" de schuldige van de aanslagen in NYC en Washington. Maar waarover gezwegen wordt is dat dezelfde Osama Bin Laden onrechtstreeks opgeleid en geholpen is door de CIA in de loop van de jaren '80.

Het begon eigenlijk al in 1979 toen de CIA een grootscheepse geheime operatie begon als antwoord op de Sovjetinvasie in Afghanistan. Deze operatie gebeurde niet rechtstreeks, maar via de Pakistaanse geheime dienst (ISI), die hiervoor geld, wapens en hulp van CIA- en Pentagonspecialisten kreeg. Via de ISI werden zowat 35000 Moslims uit 40 Islamstaten opgeleid, die in naam van de Jihad, samen met Afghaanse strijders, van 1982 tot 1992 vochten tegen de Sovjetlegers. Ironie is wel dat die Moslimstrijders er geen weet van hadden dat ze in feite "gesponsord" werden door de VS. Veel van het geld dat aan de ISI werd gegeven was afkomstig van een steeds grotere productie en verkoop van opium. In 1995 gaf de voormalige CIA-verantwoordelijke voor de acties in Afghanistan, Charles Cogan, toe dat de strijd tegen drugs stilgelegd was om de Sovjets te kunnen verslaan. "Ja, er was een fall-out onder de vorm van drugs. Maar we hebben ons doel bereikt, de Sovjets hebben Afghanistan verlaten". (Alfred McCoy, Drug Fallout : the CIA's forty year complicity in the Narcotics Trade, The Progressive, 1 August 1997).
De geheime operaties werden niet stopgezet toen de koude oorlog voorbij was. Centraal-Azië is immers strategisch van belang vanwege de uitgebreide oliereserves, en ook als producent van opium (3/4 van de wereldproductie, met een jaarlijkse opbrengst van 500 miljard dollars). Die opbrengsten vloeien naar zakensyndicaten, financiële instellingen, inlichtingendiensten en de georganiseerde misdaad.
De CIA bleef de ISI steunen, geheime acties werden opgezet in Centraal-Azië, de Kaukasus en ook in de Balkan. Deze acties hebben zeker invloed gehad op de ontbinding van de Sovjet-Unie en het ontstaan van 6 Moslimrepublieken in Centraal-Azië.
In Afghanistan zelf bleven de Taliban strijden tegen de andere verzetsgroepen, tot ze in 1995 hun regime konden installeren. Dit was enkel mogelijk dank zij de steun van de ISI (op zijn beurt gecontroleerd door de CIA). In feite dienden de Taliban de belangen van de Verenigde Staten in hun pogingen om de invloed van Rusland in de regio verder te ondermijnen. Het is dan ook geen wonder dat Washington zijn ogen sloot voor de flagrante schendingen van de mensenrechten door het Taliban regime.

Conclusie : tijdens de koude oorlog heeft Washington Osama Bin Laden opgeleid en gesteund (zij het onrechtstreeks via de Pakistaanse geheime dienst ISI). Terzelfdertijd stond hij als de "meest gezochte terrorist" op de FBIlijst. De Jihad, die nu door Bush als een bedreiging voor de VS wordt gebrandmerkt, was (en is nog steeds) een sleutelelement in de geheime operaties van de VS in de Balkan en de voormalige Sovjet-Unie. Dit toont nog maar eens hoe kortzichtig de VS-politiek is : voed iemand met haat, en hij zal zich later tegen jou keren....

Plots lijkt het een evidentie om terrorisme met militaire middelen te bestrijden. Bush verklaarde zwaar te zullen terugslaan, en niet enkel tegen de terroristen zelf maar ook tegen de landen die hen herbergen. Reeds daags na de aanslag stelde de NAVO artikel 5 van haar verdrag in werking. Als één van de lidstaten wordt aangevallen wordt dit beschouwd als een aanval op allen, en zullen de andere lidstaten deze aangevallen lidstaat bijstaan indien gewenst. Hiermee worden deze aanslagen als een oorlogsdaad beschouwd waarop militair gereageerd moet worden. Ook de EU schaarde zich eensgezind achter de VS in deze oorlog tegen Afghanistan, onder het motto: oorlog tegen het terrorisme.

Heeft deze oorlog een bijdrage geleverd tot het oplossen van het terrorismeprobleem? Het valt sterk te betwijfelen. Het lijkt eerder de spanningen tussen de Arabische en de westerse wereld te versterken en de voedingsbodem voor terrorisme te vergroten. In Afghanistan zelf werd de humanitaire ramp die er reeds bezig was versterkt, de dreigende hongersnood wordt tot een realiteit voor verscheidene miljoenen Afghanen. En hoelang zal het duren eer de spanningen binnen de regerende coalitie in Afghanistan, velen ook oorlogsmisdadigers, opnieuw de kop opsteken ? Bovendien is de komst van buitenlandse troepen nog steeds een twistappel. Het gebied blijft dus een kruitvat.

Politici lijken vergeten te zijn dat in het verleden terrorisme door justitie werd aangepakt en dit ook op het internationale vlak. Als voorbeeld van de gerechtelijke aanpak kan men de Lockerbie zaak bekijken. Op 21 september 1988 ontplofte boven de Schotse stad Lockerbie een PanAm-vlucht naar New York als gevolg van een terroristische aanslag. Alle 259 passagiers stierven, net als 11 inwoners van Lockerbie. In 1991 werden twee Libische verdachten aangewezen en werd om hun uitlevering gevraagd. Libië weigerde en wilde de verdachten zelf berechten. Gezien de Libische regering verdacht werd van medeplichtigheid, hadden de VS en het Verenigd Koninkrijk weinig vertrouwen in een proces in Libië en bleven ze de uitlevering eisen. Om deze eis kracht bij te zetten werden door de VNVeiligheidsraaad sancties genomen.

Libië was tot uitlevering bereid maar vreesde dat de verdachten geen eerlijk proces zouden krijgen in het Verenigd Koninkrijk of de VS. Daarom stelde Libië in 1994 een proces voor op neutraal terrein. Uiteindelijk gingen de VS en het Verenigd Koninkrijk met deze oplossing akkoord en heeft het proces plaatsgevonden in Nederland voor Schotse rechters, waarbij één van de verdachten schuldig werd bevonden. Binnenkort komt deze zaak in beroep opnieuw volgens dezelfde regeling.

Wat betreft de aanslagen in de VS op 11 september, kunnen we vermelden dat de Taliban zich enkele malen bereid hebben gesteld tot uitlevering indien het proces op neutraal terrein zou doorgaan en mits bewijzen. De bestaande VN-Veiligheidsraadresoluties (1333) bieden trouwens ruimte voor een dergelijke oplossing. Daarnaast kan gesteld worden dat rechtszaken lang duren en een zeer bureaucratische en afstandelijke procedure lijken om met de woede over 5000 doden om te gaan. Er moet echter gesteld worden dat er geen snelle oplossingen zijn. Daarbij komt dat een rechtzaak juist de bedoeling heeft om afstand te nemen van het botvieren van wraakgevoelens en om daardoor iemands daden op een meer objectieve manier te kunnen beoordelen. Daarom wordt ook een Internationaal Strafhof opgericht.

Politici schijnen ook te hebben vergeten dat in het verleden militaire reacties tegen terrorisme steeds veroordeeld zijn geweest. Zo werd Israël meermaals veroordeeld door de VN-Veiligheidsraad voor militaire represailles in zijn buurlanden. De EU helpt bij de verdere uitholling van het VN-Handvest door deze militaire wraakacties te legitimeren als zelfverdediging. Resultaat is een verdere uitholling van de regeling van de internationale verhoudingen via internationaal recht. Zware militaire reacties bij opstanden krijgen ruim baan, zoals in Rusland i.v.m. het Tsjetsjeense probleem, Turkije met de Koerden,...

Moest er dan niets aan het Talibanregime gedaan worden? Regimes die het niet zo nauw nemen met de mensenrechten moeten zeker aangepakt worden. Vraag is of de mensenrechten gediend worden met militair optreden. Trouwens, als oorlog voeren tegen regimes die de mensenrechten schenden, hebben we nog een reeks te gaan. Denk maar aan Saoedie-Arabië, waarvan het regime als twee druppels water lijkt op dat van de Taliban,... Het enige verschil is dat Saoedïe-Arabië een olieleverende bondgenoot is.

Bron: Gelijknamig artikel van Hans Lammerant in het Magazine voor Vredesaktie

Lieve De Kinder

“Ten gevolge van de aanslagen in de Verenigde Staten, heb ik vaak de vraag gehoord: «wie heeft voordeel bij deze misdaad? ». En zelf vraag ik me af: «wie heeft voordeel bij wraakacties? »”

“Geen enkele cultuur is minderwaardig, alle culturen en godsdiensten hebben hun plaats in de mensheid, tenminste als ze gebaseerd zijn op respect en verdraagzaamheid. Een onschuldig slachtoffer, van welke nationaliteit of leeftijd ook, is te betreuren. Geen enkel slachtoffer is minder belangrijk dan een ander.”

“Het probleem, als de Verenigde Staten ten oorlog trekken tegen een staat, zoals Irak, is dat er steeds enorme schade is, zowel bij de burgerbevolking, de economie, het globaal politiek evenwicht in de wereld, ... Hoe kan men de Amerikaanse militaire acties steunen? Hoe kan men de gevolgen negeren? De aanslagen op de V.S. zijn natuurlijk te veroordelen, maar er zullen nog vele andere onschuldige slachtoffers vallen.”

“Teveel de ogen sluiten voor de ellende in de wereld, zal op een dag zware gevolgen hebben voor de mensheid...”

“God heeft afkeer van de misdaad, de Islam is een religie van vrede... Hoe is het mogelijk dat de moordenaars kunnen beweren in naam van God te doden? Het zijn extremisten van onverdraagzaamheid, ze zoeken slechts de oorlog en aan het einde hiervan de macht. De moslims over heel de wereld betreuren dat de religie die ze beoefenen in alle sereniteit door deze gebeurtenissen met de ergste praktijken gelinkt wordt.”

“Het terrorisme doodt, onverdraagzaamheid doodt, de oorlog doodt, de ellende doodt, de dwaasheid doodt, in de veronderstelling dat de mensheid nog niet gedood is...”

(uit het Franse tijdschrift 'Salama ')

Emoties bevorderen blijkbaar simplistisch denken. "Wie niet voor ons is met de terroristen", zo luidde de uitspraak van Bush naar aanleiding van de aanslagen in de VS op 11 september. In de Arabische wereld hebben de verhoudingen met het westen door een dergelijke uitspraak grote schade geleden. Bush liet weinig keus open voor de overgrote meerderheid in de Arabische wereld, die het niet eens was met de aanslagen, maar ook niet met de Amerikaanse politiek in het Midden-Oosten. De houding van de Arabische wereld naar de V.S. toe is steeds een verwarrende haat-liefde verhouding geweest, vol tegenstrijdigheden. Terwijl de rijke toplaag in de Arabische landen rijker wordt, zakt de gewone man steeds meer weg in armoede en ellende. Met groeiende minachting ziet hij hoe zijn eigen regering zich verrijkt, zich dictatoriaal gedraagt, mensenrechten met de voeten treedt, en daarin gesteund wordt door de V.S. Want voor de V.S. is vooral stabiliteit in de regio belangrijk. Als er maar netjes olie wordt geleverd. De nieuwe wereldorde die papa Bush in 1991 in die regio heeft uitgeroepen, heeft niets opgelost. En zoon Bush heeft gedurende al die maanden van zijn ambtsperiode het vredesproces in het Midden-Oosten laten liggen, en hij ging ook niet in op de oproep van de Arabische landen om de sancties tegen Irak te verlichten. De onvrede in het Midden- Oosten over het feit dat Washington met twee maten en twee gewichten meet is groot. Hoe kan het gebeuren dat de V.S. alles in het werk stelt om de resoluties van de Veiligheidsraad tegen Irak en Libië tot op de letter uitgevoerd te krijgen, maar de resoluties tegen Israël niet?
Maar de Arabische wereld is ook niet vrij van pragmatisme. Ze durven het niet aan om relaties met de V.S. of Israël te verbreken of op een laag pitje te zetten. Daarvoor staat teveel op het spel. Zo zal b.v. Egypte de omvangrijke Amerikaanse steun in ruil voor vrede met Israël niet willen missen. De Egyptische regering moet dus steeds schipperen tussen de Amerikaanse geldkraan en de woede van de straat. Zo mag er b.v. geld ingezameld worden voor de Palestijnse slachtoffers maar er mag niet betoogd worden. In augustus dit jaar waarschuwde de Egyptische minister van Buitenlandse Zaken Maher in Washington met de woorden: "Het geluid en de scherpte van de woede worden steeds sterker. Het duurt nog even voordat het kookpunt is bereikt, maar dat komt steeds dichterbij". De Egyptische topadviseur Osama al-Baz legde bij diezelfde gelegenheid uit dat de Amerikaanse belangen in de regio gevaar liepen wegens toenemene anti-Amerikaanse sentimenten onder de Arabische bevolking. Hun waarschuwingen werden enkele weken later bewaarheid, wel op een totaal andere manier dan ze hadden durven vermoeden. De afhankelijkheid t.o.v. de V.S. van de Arabische landen blijkt b.v. ook uit het feit dat als in de straten van Egypte geroepen wordt: 'boycot V.S. producten', dit door een columnist als zelfmoord bestempeld werd: een gemiddelde Egyptenaar gebruikt immers op een dag permanent Amerikaanse gebruiksvoorwerpen. Deze verwarring, afhankelijkheid en haat-liefdeverhouding speelt de conservatieve moslimorganisaties in de kaart. En de verplichte keuze door Bush opgelegd, "voor ons of met de terroristen" gaat al deze elementen nog versterken. M.a.w. de houding, uitspraken en acties die ondernomen werden hebben de voedingsbodem voor terrorisme nog versterkt. Ook buiten de Arabische wereld zijn de moslimlanden bijna allemaal ontwikkelingslanden met alle kenmerken vandien , het Zuiden speelbal van het Noorden. In zowat de hele internationale Moslimgemeenschap zijn mensen ongelukkig en gefrustreerd. En frustraties zijn nu eenmaal een ideale voedingsbodem voor extremisme. Een extremisme dat de Islam gebruikt als excuus en dat zich richt tegen de Hoge Heren die het politieke landschap in het Midden-Oosten hebben gemanipuleerd. Hoewel blindelings bijgestaan door vele vazalgebieden en staatjes, zijn die Hoge Heren steeds Amerikanen geweest.

Bron: Forum Voor Vredesaktie en het boek: "Kruistocht en Jihad" van Maurits Berger, jurist en arabist.

Zakelijke belangen?

De Amerikaanse oliereus Unocal onderhandelt al jaren met de Taliban om olie-en gaspijpleidingen in Afghanistan te kunnen aanleggen. Afghanistan is immers incontournabele om gas en olie vanuit Centraal-Azië naar Pakistan en de Arabische Zee te kunnen vervoeren. Unocal zou daarbij mikken op 'nieuwe' markten in Zuid- en Zuidoost-Azië. Op de website van het Center for Research on Globalisation (CRG) vind je een verslag van een bijeenkomst van het Huis van Afgevaardigden betreffende de ‘VS belangen in Centraal Azië’, in 1998. Mr Mareska van Unocal stelt duidelijk dat de voorgestelde pijplijn door Afghanistan niet kan beginnen vooraleer er een erkende regering is die het vertrouwen heeft van regeringen en Unocal.

http://globalresearch.ca/articles/CON110A.html

Marshall Rosenberg (psycholoog, o.a. auteur van het boek: "Geweldloze communicatie")

Jihad

Jihad wordt nogal gemakkelijk vertaald door heilige oorlog. In een actueel gebruikte vertaling + commentaar van de Koran, in het Islamitisch Centrum in Brussel, staat als uitleg bij de term Jihad:

Jihad kan betekenen strijd voor Allah, als een vorm van zelfopoffering. Maar in wezen bestaat Jihad uit
(1) waar geloof, het zo sterk gericht zijn op Allah, dat alle zelfzuchtige of wereldse motieven op de achtergrond raken en 'uitdoven'.
(2) Een eerlijke en continue activiteit, waarbij indien nodig het offer van het leven, de persoon of eigendom, ten dienste van Allah kan betrokken zijn.
Gewoon brutaal vechten is volledig tegen de geest van Jihad, terwijl de eerlijke pen van een leraar, of de stem van een predikant, ... de meest waardevolle vormen van Jihad zijn.

(vertaald uit: 'The Holy Qur-an; English translation of the meanings and Commentary, Mushaf al-Madinah, An- Nabawiyah, Islamitische bibliotheek, Brussel)
Pas op de tweede plaats betekent Jihad de strijd voor Allah, om de islam te verdedigen als deze bedreigd wordt.

Meer burgerslachtoffers in Afghanistan dan bij de WTC crash.

Dat berekende de Amerikaanse econoom Marc Herold (3767 burgerslachtoffers gedurende de twee eerste maanden van de bombardementen) . Vergelijk dit met het aantal slachtoffers van de WTC ramp: een kleine drieduizend
(bron: De Morgen en The Guardian)

Er wordt geraamd dat er 9 miljard dollar nodig is om Afghanistan er weer bovenop te brengen

Ontwerp anti-terreurwet dodelijk voor de democratische vrijheden.

14/11/02
Hoewel het klassieke strafwetboek perfect toelaat om terroristische aanslagen zoals op 11 september streng te bestraffen, werd in het kader van de 'oorlog tegen het terrorisme' een ontwerp kaderbesluit opgesteld dat een ware oorlogsmachine kan worden tegen de democratische vrijheden en al degenen die in verzet komen tegen economisch, politiek en sociaal onrecht. De vrijheid van vereniging, het stakingsrecht, de vrijheid van meningsuiting worden door dit voorstel ernstig bedreigd. De definitie van terrorisme is in die tekst immers zo breed dat b.v. elke bezetting van openbare plaatsen of bedrijven hieronder valt evenals sociale acties in de sectoren van water- of stroomtoevoer. Samen met Antoine Comté, advocaat in Parijs en Ties Prakken, advocaat en hoogleraar strafrecht aan de universiteit van Maastricht beet de Brusselse advocaat Jan Fermon zich vast in dit ontwerp. Ze roepen iedereen op die begaan is met de democratische vrijheden om zich tegen dit ontwerp te verzetten, waarin uniforme regels geformuleerd worden zowel wat betreft definitie van terrorisme als de straffen, die bindend zijn voor alle Europese lidstaten. Half november ondertekenden reeds meer dan 90 juristen, magistraten en advocaten uit diverse Europese landen de oproep aan de Europese instanties en hun parlementariers, om te beletten dat dit ontwerp wordt aangenomen.

Bron: De Standaard

Naweeën bij Belg

Uit een enquete door 'La libre Belgique', eind november, begin december blijkt dat de Belgen niet zozeer wakker liggen van de terrreuraanslagen, toch niet in de zin dat ze hun levensgewoonten erdoor veranderen. Voor 6 op de 10 Belgen vormt religie de motor van extremisme. Wat de reactie van Amerika op de aanslagen betreft: 65% van de Belgen vind deze reactie gerechtvaardigd. Dit percentage is echter niet gelijk verdeeld over de gewesten: 8 op 10 Walen vinden de Amerikaanse reactie gerechtvaardigd, tegenover net de helft van de Vlamingen en 63% van de Brusselaars.

Vrijheid en democratie

"Dit is een oorlogsverklaring aan onze beschaving", zei de Amerikaanse minister van Buitenandse Zaken, Colin Powell. "Onze vrijheid en democratie liggen onder vuur", voegde president Bush er aan toe.

Het Westen, en met name de V.S. hebben zich in de Arabische wereld ongeloofwaardig gemaakt door enerzijds op pragmatische en cynische manier hun belangen in de wereld te behartigen, door dictaturen te steunen die het niet zo nauw nemen met de mensenrechten, en tegelijkertijd hun idealen uit te dragen die daar haaks opstaan. Het Westen en Amerika doen verder alsof enkel zij de democratie ontdekt hebben. Een vrouw uit Jemen: "Weet dat democratie niets nieuws is voor Jemen. Wij zijn er al eeuwen aan gewend om in stamverband overleg te plegen. En als er conflicten zijn, stellen we arbiters aan. Wij kunnen dat best wel, democratie. Wij zijn heus niet zo achterlijk als jullie denken." En een Palestijse Hamasleider beweerde tegen het Westen en de democratie te zijn; nochtans, studentenverkiezingen waar Hamas aan meedeed, verliepen op heel democratische en eerlijke wijze. Toen dit opgemerkt werd aan de Hamasleider antwoordde deze: 'Het Westen en de democratie hebben ons alleen maar een dictatuur opgeleverd. En verder, glimlachend: "Wij zijn niet tegen democratische instituten op zich, zoals een parlement en verkiezingen. Wij willen dat een leider niet boven de wet staat, maar verantwoording aflegt. Net zoals in de Knesset gebeurt".

Bij het omgaan met conflicten in de grote en kleine wereld (macrocosmos en microcosmos) komen we gelijkaardige patronen tegen. In conflicten heb je de interactie tussen de betrokkenen, maar ook wat er innerlijk in elke betrokkene gebeurt. Belangrijk is: hoe ga je om met gevoelens?
We zien in de grote wereld hoe vooral woede en angst het antwoord op de terroristische aanslagen geven, en dat media en politici de gevoelens bespelen. Er wordt als het ware collectief gehersenspoeld, op de emoties ingespeeld, via de voortdurende herhaling van beperkte en precieze informatie, met steeds weer dezelfde boodschap: 'terreur, verschrikking en nog eens terreur, door moslimextremisten'.
Genuanceerd denken kan (mag) blijkbaar niet meer. Door de publieke opinie murw te slaan kan de US de NATO en de EU achter zich krijgen. Natuurlijk zijn er verschrikkelijke dingen gebeurd, en zijn er intense gevoelens: pijn, woede, verbijstering, angst, ... Ook de vredesbeweging drukte haar medeleven uit voor hen die door de ramp getroffen waren. Maar we zien met spijt dat velen, naast de mooie uitdrukkingen van medeleven met de slachtoffers, zich laten meeslepen door de drang naar vergelding en wraakacties.
In de geweldloze conflicthantering is het belangrijk gevoelens niet te onderdrukken of te negeren, maar er je ook niet door te laten bepalen. Hier is bewustwording essentieel. Joke Vandevelde beschrijft hoe de strijd in de macrokosmos en de strijd in de microkosmos elkaar spiegelen, waarbij beide ons aanzetten tot meer bewustwording.

Micro-Macro in verandering

We naderen een tijd waarin transformatie van onszelf en de wereld alleen nog kan door bewustwording en niet meer door conflict, zoals vroeger. Daarbij veranderen mensenlevens nu zowel op het micro- als op het macrovlak. Het microvlak is de persoonlijke, individuele leefsfeer van ieder van ons. Het macrovlak is het bredere publieke leven van mensen. Daar groeien vernieuwingen als paddestoelen uit de grond: allerhande ecoprojecten, leefgemeenschappen, centra die werken aan een energetische genezing van de mens, enzovoort. Tegelijk doen botsingen ons nadenken: wat maakt de mensheid gelukkig en wat hebben we niet meer nodig?

Wat meer over de strijd zelf

Op microvlak ervaren velen diepe veranderingen in het individuele leven. Velen ervaren ook dat er geen tijd meer is om deze veranderingen uit de weg te gaan of te negeren, zoals dit in andere tijden wel nog kon. Als we dit toch proberen worden we ziek of komen dezelfde confrontaties vrijwel onmiddellijk weer tegen in ons leven. Daardoor worden we als het ware gedwongen naar onze innerlijke wereld te kijken. Maar we zijn dat niet gewoon, en dus vatbaar voor allerlei manipulaties, bijvoorbeeld door de reclame, de media en maatschappelijke verwachtingen. Hierdoor wordt een vrije, creatieve, individuele mens tot slaaf van een opgedrongen, collectieve structuur.

Zelfanalyse

Dit is een soort individueel werken dat momenteel van levensbelang is. Het houdt in dat we kunnen omgaan met confrontaties op het microvlak, en ons vragen stellen als: 'Wat zit er fout in mezelf?', 'Wat irriteert mij en waarom?', 'Wat maakt me eigenlijk echt gelukkig?' We kijken kritisch naar onszelf, naar onze gevoelswereld, waar vastgeroeste kwaadheid zit, of verdriet, schuldgevoel, angst. Vaak gaat het om oude gevoelens die zich vastgezet hebben in het lichaam. Wanneer anderen die gevoelens losmaken, prikkelen of opwekken, voelen we die oude pijn opnieuw en leggen we de oorzaak bij die mensen of situaties. Maar die zijn er bijna nooit verantwoordelijk voor. De omgeving confronteert ons met onszelf en geeft op allerlei manieren signalen. Maar als we die voortdurend uit de weg gaan worden we ziek. We gaan immers onszelf uit de weg, en de kloof met de omgeving wordt groter.
Als je 'echt' leeft ben je wakker en je bewust van je eigen natuur. Dan zie je de buitenwereld als je omgeving, zowel het maatschappelijk systeem als de natuur waarin je leeft. Dan ervaar je een constante wisselwerking tussen jezelf en je omgeving. Je kunt je gevoelens dan volledig toelaten en erin aanwezig zijn, erdoor gaan. Als we bewust omgaan met onze gevoelens, zoals angst, kwaadheid, argwaan, verdriet, blijdschap, jaloezie, wanhoop of depressie, leren we er ook verantwoordelijk voor te zijn (dit is volwassen worden). We leren onze gevoelens kennen in plaats van ze te verliezen door (schijnbare) manipulatie van de omgeving. Eigen tekorten of kwaadheid aanvaarden doet pijn, want we laten blokkerende verwachtingen over onszelf los. Maar als we pijn durven loslaten door ze openlijk en eerlijk te tonen dan verandert de strijd in aanvaarding. Wanneer je jezelf aanvaardt, dan aanvaard je je omgeving ook gemakkelijker. Dan verandert de microstrijd in een microvrede, die je uitstraalt naar anderen en waarin je elkaar kunt ondersteunen.

Internationale machtsstrijd

Op het macrovlak speelt zich een identieke strijd af. Naties weigeren naar zichzelf te kijken en blijven de oorzaak van hun problemen bij anderen zoeken, die er hen voortdurend mee confronteren. Zo blijven ze anderen en zichzelf langzaam vernietigen in een vicieuze cirkel en een spiraal van geweld. De internationale machtsstrijd wordt ten top gedreven opdat iedere groep uiteindelijk zou zien wie hij vertegenwoordigt en hoe hij de eigen macht misbruikt.

Besluit

Zowel op het micro- als op het macrovlak strijden mensen en groepen mensen in hun leefsituaties en gevoelswerelden voor meer geluk, voor harmonie in zichzelf. Hoe meer individuen zichzelf zuiveren van negatieve of vastzittende gevoelens, hoe groter de kans bestaat dat groepen mensen en ten slotte IEDEREEN beseft dat we hier op de wereld gekomen zijn om gelukkig te zijn.
Jezelf transformeren begint bij leren jezelf volkomen te aanvaarden!
Microkosmos is macrokosmos.

Joke Vandevelde

(Bart Massart in een interreligieuze viering voor vrede)