Aan alle supporters en vrienden van Nanish Shontie;
Groeten aan jullie allemaal. Deze update gaat over Nanish Shontie, een gemeenschap van verschillende stammen en rassen onder de leiding van inheemse mensen.
Voor wie onder jullie geinteresseerd is in Nanish Shontie: we kijken ernaar uit om met jullie te delen wat er zoal gebeurd is. Zoals gewoonlijk heerst er sinds onze laatste update een hoop positieve energie. Het is zomer nu, en zoals het grootste deel van het land hebben we te maken met de hitte.
Er komen hier heel wat prachtige mensen over de vloer en onlangs nog werden we speciaal vereerd met een kort bezoek van twee van onze Ouderen met wie we het dichtst samenwerken: Corbin Harney, de Western Shoshone spirituele leider en Katherine Blossom, ook een Western Shoshone Elder. Telkens weer inspireren ze ons en geven ons de kracht om onze eigen weg te bewandelen. Katherine bracht goed nieuws: zij is zopas met pensioen gegaan en zal in de nabije toekomst meer tijd met ons kunnen doorbrengen.
Dat inspireert ons nog sterker om snel land te vinden en een manier om het te kunnen betalen. We wonen nog steeds op een huurboerderij, met wat tipi's en tenten; we zijn erg beperkt in onze mogelijkheden om mensen hier te laten verblijven en in wat we kunnen doen. We kunnen onze eigen dieren niet kweken, noch eigen fruitbomen telen en we zijn beperkt in de ceremonies die we hier kunnen uitvoeren. We kijken uit naar de dag waarop we de kans krijgen een beter voorbeeld te kunnen zijn van hoe je in een gemeenschap kunt leven, met toepassing van inheemse waarden en aardvriendelijke technologie.
Nanish Shontie is een 501-C3 non profit* en elke gift van welke omvang dan ook wordt altijd heel erg gewaardeerd - en is ook nodig. Een 501-C3 non profit betekent dat je ook bij de federale overheid erkend bent als een liefdadigheidsorganisatie**. Wil je meer informatie over Nanish Shontie, bekijk onze website dan eens (www.nanish.org) of bel ons eens op. We kijken ernaar uit om op een of andere manier van jullie te horen.
We hopen dat je je elke dag bij ons voegt door op je eigen manier te bidden tot Moeder Aarde, zodat ze weet dat we haar niet vergeten zijn en dat we bidden voor haar genezing.
ZON MEA NOH (walk in a good way) van de mensen van Nanish Shontie.
Nanish Shontie heeft nu een nieuw e-mailadres: NanishShontie@aol.com, dus verander het oude alsjeblief, het is niet langer geldig.
* Te vergelijken met een vzw (Belgie)en een Stichting (Nederland)
** Door het liberale Amerikaanse systeem zijn alle nonprofits afhankelijk van giften (dat is zelfs wettelijk verplicht voor min. 50 % van de werkingsmiddelen van zo'n organisatie). Het woord "liefdadigheid" (charity) heeft in de Amerikaanse samenleving dus een heel andere klank dan hier bij ons.
Wie Nanish Shontie een warm hart toedraagt, en ook financieel wil steunen, kan dit in Belgi' sinds half juni 2002 op twee manieren:
Je wenst geen attest voor de belastingen:
VMA-Steunfonds, 523-0454758-97, (verplichte) melding: "Nanish Shontie", en eventueel "aankoop land" of "werkingskosten".
Je wenst een attest voor de belastingen:
Koning Boudewijnstichting, 000-0000004-04, (verplichte) melding: "KBF US - Nanish Shontie", en eventueel "land purchase" of "functioning costs".
Giften van 30 euro,- en meer aan de Koning Boudewijnstichting zijn fiscaal aftrekbaar volgens het Wetboek op de Inkomstenbelastingen 1992 (Art. 104).
Namens Nanish Shontie hartelijk dank!
"Whenever you take anything from the earth, remember to leave an offering."
Joe Coyhis,
STOCKBRIDGE-MUNSEE
We need to look at nature and its inhabitants as our brothers and sisters. Whenever we pick plants or herbs, we should leave an offering of tobacco. We should talk to the plants and ask their permission to use them. The plants will feel honored to be of service for each of them knows they are here to serve. Each of them knows they carry a special medicine and this medicine is about continuing the cycle of life. We need always to be grateful to our brothers and sisters.
Creator, I
thank you for
the opportunity
of life.
Dit is een voorbeeld van de dagelijkse 'elder meditation' die je kan vinden op de onderstaande website.
White Bison, inc. 6145 Lehman Drive Suite 200, Colorado Springs, CO 80918;
http://www.whitebison.org
info@whitebison.org
Phone : 719-548-1000
Fax : 719-548-9407
'Elder' betekent letterlijk 'oudere', maar betekent in de indiaanse cultuur ook iemand die ervaring en wijsheid heeft om door te geven aan anderen en als dusdanig ook gerespecteerd wordt.
Samenwerking staat hoog in aanzien. De sterke waarde die men hecht aan samenwerking vindt zijn oorsprong in het verleden, toen dat noodzakelijk was voor de overleving van gezin en groep. Sterke gevoelens van groepssolidariteit verhinderen meestal wedijver binnen de groep. Het biedt veiligheid om bij een groep te horen, niet afgezonderd te zijn of boven of onder anderen geplaatst. Toch is het aanvaardbaar om jezelf te verbeteren en te wedijveren met je eigen vorige prestaties. In veel stammen is het gevoel voor samenwerking zo sterk dat democratische beslissingen genomen worden bij consensus en niet bij meerderheid. Overeenstemming en samenwerking tussen stamleden is buitengewoon belangrijk. Deze waarde druist vaak in tegen de geest van wedijver in de overheersende samenleving.
Een vaak voorkomend gevolg van het fundamentele verschil tussen samenwerking en competitie is dat, in bepaalde omstandigheden, als een indiaanse medeleerling een klassikale vraag niet beantwoordt, sommige indiaanse kinderen zullen zeggen dat ze het antwoord ook niet kennen, zelfs als dat wel zo is. Deze praktijk komt voort uit hun niet-competitieve cultuur en uit hun bezorgdheid voor het gezichtsverlies van een ander.
De klemtoon ligt op de groep en op het belang om de harmonie binnen de groep te behouden. De meeste indianen hebben weinig ego en streven naar anonimiteit. Ze beklemtonen het belang van persoonlijke gerichtheid (sociale harmonie) veeleer dan taakgerichtheid. De groepsnoden staan boven de persoonlijke noden. Deze waarde staat vaak haaks op het idee van krachtig individualisme.En gevolg van het verschil in klemtoon tussen groep en individu is dat er een innerlijk conflict kan ontstaan, omdat in de meeste scholen het accent veeleer ligt op werk voor het eigen gewin, niet op groepswerk. Het indiaanse kind blinkt misschien helemaal niet uit als een onafhankelijk iemand, en werkt misschien wel liever met en voor de groep. Sommige opvoeders beschouwen dit als gedrag dat ontmoedigd en aangepast moet worden.
De waarde van bescheidenheid krijgt de klemtoon. Zelfs als iemand het goed doet en iets bereikt heeft, moet hij bescheiden blijven. Snoeverij en lawaaierig gedrag dat de aandacht trekt worden ontmoedigd. Zedigheid ten opzichte van iemands lichaam is ook normaal bij de meeste indianen.
Indiaanse kinderen en hun ouders spreken niet te veel over hun gevarieerde talenten en prestaties (zoals bij traditioneel indiaans dansen: de gewonnen prijzen op kampioenschappen of rodeo's). Daardoor zijn niet-indianen zich nauwelijks bewust van de speciale prestaties van indianen. Wat de fysieke zedigheid betreft, menig indiaanse leerling kampt met problemen en een gevoel van onbehagen bij gymnastieklessen en gelijkaardige lessen waarin leerlingen gevraagd wordt zich uit te kleden in het bijzijn van anderen.
Men hecht waarde aan de waardigheid en persoonlijke autonomie van een individu. Mensen zijn niet bedoeld om gecontroleerd te worden. Men leert om zich niet met andermans zaken te bemoeien. Kinderen krijgen hetzelfde respect als volwassenen. Indiaanse ouders komen over het algemeen niet tussen in de roeping of beroepskeuze van hun kind. Indianen steunen de rechten van het individu. Je geeft geen advies tot je erom gevraagd wordt.
Het is evident dat er in deze essentile waarden conflicten ontstaan, als Indianen zich verzetten tegen de inmenging van buitenstaanders in hun zaken. Ze kunnen het niet-indianen kwalijk nemen als die proberen te helpen en raad te geven, vooral in persoonlijke aangelegenheden. Meningen en advies over dingen als carrire opdringen aan indianen veroorzaakt alleen maar frustratie.
Kalmte wordt gewaardeerd, evenals de bekwaamheid om rustig en stil te blijven. Stilte is gerieflijk. De meeste indianen hebben niet zoveel zenuwachtige maniertjes. Gevoelens van ongemak worden vaak gemaskeerd in stilte, om zichzelf en anderen niet in verlegenheid te brengen. Als ze zich niet op hun gemak voelen, observeren indianen in stilte en gaan bij zichzelf na wat er van hen verwacht wordt. Over het algemeen zijn indianen niet geneigd om tekenen van woede of andere sterke emoties te laten zien.
Geduldig en rustig kunnen afwachten beschouwen de indianen als een goede kwaliteit. Je vindt die duidelijk bij moeilijke, tijdrovende kunstige bezigheden, zoals kralenwerk, handwerk of zandschilderen. Geduld wordt wel eens geminacht door anderen, aan wie misschien geleerd is "er geen gras over te laten groeien".
Opvoeders forceren indiaanse leerlingen en hun ouders soms om snelle antwoorden te geven en onmiddellijke beslissingen te nemen, en worden soms ongeduldig bij hun traagheid en bedachtzaamheid in gesprekken.
Vrijgevigheid en delen worden enorm op prijs gesteld. De meeste indianen wisselen vrijelijk eigendommen en voedsel uit. De meest gerespecteerde persoon is niet die met het meeste spaargeld, maar veeleer die vrijgevig uitdeelt. Persoonlijk bezit van materile zaken bestaat wel, maar in een veredelde vorm. Hebzucht wordt sterk ontmoedigd. Terwijl het idee van delen door de meeste culturen bevorderd wordt, kan het in conflict komen met de waarde die de overheersende maatschappij hecht aan persoonlijk bezit.
Sommige opvoeders slagen er niet in om het verlangen van de indiaanse leerling te erkennen en te benutten, die wil delen en zo goede persoonlijke relaties wil onderhouden met zijn groepsgenoten.
Materile goederen vergaren, puur als statussymbool, is niet zo belangrijk als een goed mens te zijn. Dit was vroeger een waarde die vele indianen ophielden. Iemand die bezit probeerde te vergaren werd vaak met een scheef oog of met angst bekeken. Sporen van deze waarde kun je nog aantreffen bij indianen die het weinige wat ze hebben delen, soms tot hun eigen schade. Een "give away" houden, waarbij dekens, sjaals en talrijke andere voorwerpen, geld inbegrepen, openlijk worden weggegeven om anderen eer te bewijzen, is nog altijd een gebruikelijke praktijk, zelfs in stedelijke gebieden. Door deze traditionele opvatting zijn indianen niet geneigd statusbewust te zijn als het om materile zaken gaat. Je sociaal opwerken in de overheersende niet-indiaanse maatschappij wordt niet actief gezocht.
Niet-indianen vinden het vaak moeilijk om te begrijpen en te aanvaarden dat indianen zich niet interesseren voor het vergaren van materile dingen. Als het gezin van de leerling een instabiel of onbestaand inkomen heeft, kunnen opvoeders er verkeerdelijk van uitgaan dat hier budgetbegeleiding nodig is.
Traditioneel gezien proberen indianen niet om spaarrekeningen te hebben, of levensverzekeringen en dergelijke. Deze houding komt voort uit het verleden, toen de overvloed van de natuur in ieders noden voorzag. Niet alle voedsel kon bewaard worden, al bewaarde men wel vlees, vis of fruit door pekelen of drogen. De natuur dekte de meeste andere behoeften overvloedig, zoals voedsel, kleding, een onderkomen en land, en er was weinig behoefte om iets te bewaren voor de toekomst. In de indiaanse samenleving, waar delen een levenswijze was, werd er nauwelijks aandacht geschonken aan sparen voor jezelf. Deze waarde kan indruisen tegen de overheersende cultuur, die leert om te verzaken aan een onmiddellijk gebruik van tijd en geld, om er dan later des te meer plezier van te hebben.
Nadruk op het Europese industrile gezichtspunt in de meeste opvoedingssystemen veroorzaakt frustratie en angst bij de indiaanse leerling en ouder, omdat het sterk indruist tegen zoveel andere voor indianen belangrijke waarden (delen, vrijgevigheid enz.).
De puriteinse werkethiek is vreemd voor de meeste indianen. Vroeger, toen de natuur in alle behoeften voorzag, was er weinig nood aan werken om het werken zelf. Aangezien materile zaken oppotten niet belangrijk was, werkte men alleen om aan onmiddellijke, concrete behoeften te voldoen. Gehechtheid aan een vast werkschema was traditioneel geen indiaanse gewoonte.
Indianen geraken vaak gefrustreerd als er een sterke nadruk ligt op werkethiek. De praktijk om huiswerk te maken of werk op school, alleen maar om het werk zelf, gaat regelrecht in tegen indiaanse waarden. Het is belangrijk dat indianen de zin van de opgelegde taak inzien, of dat nu op school is of op hun werk.
Praten om het praten zelf wordt ontmoedigd. In hun eigen vroegere samenleving vonden indianen het onnodig om goedendag te zeggen, tot ziens, hoe gaat het, enz. Zelfs tegenwoordig vinden vele indianen deze vorm van "small talk" onbelangrijk. In de sociale omgang beklemtonen de indianen het gevoel of het emotionele aspect meer dan het verbale. Ideen en gevoelens komen meer tot uiting in hun gedrag dan met woorden. Veel indianen bedekken nog steeds hun mond als ze spreken, als teken van respect. Indianen spreken vaak traag, rustig en bedachtzaam. Ze begrijpen de kracht van woorden, en daarom spreekt men zorgvuldig en kiest zijn woorden verstandig. Het verschil in de graad van breedsprakerigheid kan een situatie scheppen waarin de indiaan niet eens de kans krijgt om iets te zeggen. Het kan er ook toe leiden dat niet-indianen indianen beschouwen als verlegen, terughoudend of ongenteresseerd. Indianen zijn geneigd zich terug te trekken als iemand hen te veel vragen stelt of druk zet op een gesprek. Omdat veel indianen zich niet bezighouden met "small talk", beschouwen veel niet-indianen hen als asociaal.
Goed luisteren wordt hooglijk gewaardeerd. Mt hun luistervaardigheden hebben indianen tegelijk een intens aanvoelen ontwikkeld dat snel elke onoprechtheid doorziet. Luistervaardigheden zijn belangrijk doordat de indiaanse cultuur traditioneel mondeling overgeleverd werd. Verhalen vertellen en reciteren waren belangrijke manieren om de stamgeschiedenis uitvoerig op te halen en lessen te leren.
Er kunnen problemen ontstaan als indiaanse leerlingen enkel onderwezen worden op niet-indiaanse manieren. Hun bekwaamheid het traditionele gedrag te volgen van rustig zijn en actief luisteren naar anderen kan aangetast worden. Deze waarde kan indruisen tegen onderwijsmethodes die het spreken beklemtonen ten koste van het luisteren en belang hechten aan het uitdrukken van iemands mening.
De meeste indianen hebben een scherpe waarnemingszin en zien elk detail. Bovendien vangen ze ook gemakkelijk non-verbale boodschappen en tekens op, zoals gezichtsuitdrukkingen, gebaren of verschillende stemintonaties. Indianen zijn geneigd om ideen en gevoelens uit te de drukken en waar te nemen via het gedrag.
Het verschil in het gebruik van al dan niet verbale communicatiemiddelen kan ertoe leiden dat indiaanse leerlingen en ouders verkeerdelijk beschouwd worden als verlegen, achterlijk of ongenteresseerd. Hun levendige waarnemingszin wordt zelden benut of aangemoedigd.
Traditioneel indiaanse opvoedingspraktijken lijken toleranter dan de Europese norm. Dit misverstand ontstaat vooral omdat indiaanse opvoeding veeleer zelfverkennend is dan wel beperkend. Indiaanse kinderen worden doorgaans opgevoed in een sfeer van liefde. Ze baden in de aandacht van een brede groep verwanten, meestal met vele vervangmoeders en -vaders. In alle situaties is het kind meestal samen met verwanten. Indiaanse volwassenen gaan veeleer gedempter praten dan te roepen als ze een kind corrigeren. Het indiaanse kind leert gezien en niet gehoord te worden als er volwassenen in de buurt zijn.
Op school kunnen conflicten ontstaan omdat de meeste opvoeders geleerd hebben het naar buiten tredende kind te waarderen. Omdat een indiaans kind respect toont door alleen te antwoorden als hem iets gevraagd wordt, kan de leraar dat gedrag bestempelen als achterlijk, onverschillig of zelfs nors. Ook kunnen leraars de afwezigheid van de behoefte om, positief of negatief, aandacht te trekken verkeerd begrijpen en die daardoor niet waarderen.
Joann Sebastian Morris
Vertaling: Marieke Van Coppenolle
Sinds de stichting van de Verenigde Staten zijn er nog nooit zoveel vrouwen opgesloten in gevangenissen als nu.
160.000 vrouwen, moeders, dochters, zusters, vriendinnen, geliefden brengen hun dagen door achter de tralies. En miljoen van de vrouwen in de VS leeft in voorwaardelijke invrijheidsstelling. De groep Afro-Amerikaanse vrouwen vormt het achtvoud, de Spaanssprekend-Amerikaanse groep het viervoud van de groep blanke vrouwelijke gevangenen. 19% van alle arrestanten in de VS zijn vrouwen (cijfer van 1999). Het aantal vrouwen (34%) die een straf uitzitten voor drugsmisbruik en/of diefstal is van 1990 tot 1997 verdubbeld. Ongeveer 70% van die vrouwen hebben kinderen onder de 18 jaar. In elk van de Staten bestaan wetten die het ontnemen van het ouderlijk gezag aan gedetineerden toestaan. Het aantal vrouwen besmet met HIV ligt drie maal hoger dan het aantal mannen besmet met het HIV-virus. Het merendeel van deze vrouwen lijdt ook aan hepatitis C.
Cijfers die harde feiten weergeven.
Hier is de gevangenis, zoals een storm in ons leven,
beroerd, zwaar en bedreigend.
Een rune die naar de dood reikt.een onuitgesproken pijn.
Het domein van de witte beren.
Sleutels en fluitjes,
onrechtvaardigheden en intriges.
Onophoudende martelingen.
Een onschrijfbaar boek.
Het echte verhaal van de dood
Ongeschreven, zonder pagina's.
uit: "I have seen you" door Porto-Ricaanse, Nationaliste en ex-gevangene Lolita Lebron.
Een interview met Activiste Tracy Huling, activiste en belangenverdedigster van vrouwelijke US gevangenen Interviewer: Kantoor Justice Matters.
JM: Waarom is het aantal vrouwen in de gevangenis de laatste jaren zo dramatisch toegenomen?
Tracy: Al onze boten zijn met dezelfde stroming gekapseisd. Arme vrouwen evenals arme mannen voelen zich in de vergetelheid gedrukt door onze maatschappij en vormen het voornaamste doelwit in de drugsoorlog. Arrestaties in armere wijken gebeuren door hardhandig optredende politiemensen. De maat van straf staat vaak niet in verhouding tot het misdrijf. Het aantal voorwaardelijke invrijheidstellingen is sterk teruggedrongen, wat veel vrouwen de kans ontneemt om uit de gevangenis te geraken. Het aantal vrouwelijke gevangenen (vooral niet-blanken) groeit sneller dan het aantal mannelijke gevangenen. Verschillende oorzaken liggen aan de basis hiervan.
Het verlies van rechterlijke discretie (nvdr : de vrije beslissing vanwege de rechter omtrent de strafmaat) samen met verplichte strafmaten betekent dat rechters niet langer straffen kunnen aanpassen rekening houdend met de omstandigheden van het misdrijf en verzachtende omstandigheden.
Door de economisch zwakke positie en afhankelijkheid vormen deze vrouwen een zeer kwetsbare groep en zijn ze vaak betrokken bij kleinere drugscriminaliteit, maar worden vervolgd als zware misdadigers.
De rechtspraak is raciaal getint, wat overduidelijk blijkt uit het verschil in bestraffen van gebruikers van crack (meest gebruikt door armen) en cocane (door meer bemiddelden gebruikt)
JM: Wie zijn deze vrouwen in de gevangenis en waarom moeten wij ons om hen bekommeren?
TH: Zowel vrouwen als mannen in gevangenschap zijn de meest kwetsbare en meest benadeelden in onze maatschappij. Het zijn hoofdzakelijk arme mensen en/of kleurlingen. Velen hebben weinig onderwijs genoten, zijn drugsverslaafd en hebben gezondheidsproblemen. Een steeds groter aantal heeft psychische hulp nodig.. Verschillende studies hebben aangetoond dat vrouwelijke gevangenen slachtoffer zijn geweest van ernstige seksuele en psychische mishandeling en lijden aan traumatische stress door het niet behandelen van hun problemen. De meeste vrouwen achter tralies zijn moeders. Waarom moeten we ons om hen bekommeren?
Ik heb veel tijd doorgebracht met vrouwen in gevangenschap om te weten dat ze niet anders zijn dan ik, behalve dan dat ik op veel gebieden meer geluk gehad heb in mijn leven.
Een andere fundamentele reden om je te bekommeren om deze vrouwen is dat de maatschappij een enorm menselijk potentieel weggooit. Zelden geeft een gevangenis de mogelijkheid tot onderwijs binnen de muren. Waar dat wel het geval is maken de vrouwen enorme vooruitgang en verlaten de gevangenis met een diploma. Beeld je in, als die vrouwen zoiets kunnen bereiken tijdens hun gevangenschap, hoeveel ze daarna kunnen teruggeven aan de maatschappij.
Wanneer we moeders in de gevangenis stoppen, gooien we hun kinderen voor de leeuwen.
Voor kinderen is de sociale status van hun moeder niet van belang.
Voor hen is hun moeder onmisbaar.
Wanneer kinderen weggerukt worden van hun moeder, en de meest elementaire band verbroken wordt, kunnen ze lijden aan angstaanvallen, depressies, agressie en leerstoornissen. Het is dus niet verwonderlijk dat kinderen van gedetineerden vijf tot zes keer meer kans maken om ooit zelf in de gevangenis terecht te komen.
Wat me nog het meest zorgen baart is het feit dat de gevangenissen worden gebouwd in landelijke gebieden, ver van de familie van de gevangenen. Vele kinderen kunnen hierdoor hun moeder jarenlang niet bezoeken
Het inkorten van de beltijd van gevangenen zorgt eveneens voor minder contact tussen de moeders en hun kinderen. Dit alles zijn nodeloze straffen tegen onschuldige kinderen.
JM: Hoe ervaren vrouwen hun gevangenschap en hoe de mannen?
TH: Vrouwen benutten hun tijd anders dan mannen, ook in het gewone leven is dat zo.
Binnen de gevangenis bouwen vrouwen een gemeenschap op, veel van hun tijd gaat naar contacten leggen en onderhouden met andere vrouwen, met gevangenispersoneel, met vrijwilligers. Aan oude teloorgegane relaties wordt opnieuw gewerkt.
Veel vrouwen in de gevangenis krijgen minder steun van hun familie dan de mannen, waardoor gemeenschap vormen binnen de gevangenismuren nog belangrijker wordt voor vrouwen.
JM: Wat zijn de belangrijkste behoeften van vrouwelijke gevangenen?
TH: Moeilijke vraag voor me, omdat ik me vaak slecht voel omdat ik te weinig tijd besteed aan het bezoeken van en schrijven met deze vrouwen.
Ze moeten er aan herinnerd worden dat de buitenwereld hen niet vergeet.
De mensen die zich het lot aantrekken van deze vrouwen en veranderingen willen, zijn met te weinig.
Communicatie tussen vrouwelijke gevangenen en vrije mensen is essentieel en heeft er al toe geleid dat de levensomstandigheden in de gevangenis verbeteren, er een betere gezondheidszorg komt en educatieve programma's worden opgezet.
Wij als activisten moeten ons verzetten tegen het bouwen van nieuwe gevangenissen, zoniet zijn onze andere inspanningen nutteloos. Er zullen nog meer nieuwe gevangenissen gebouwd worden en er zullen manieren gezocht worden om de gevangenissen vol te stoppen.
Vandaag de dag is de gevangenislobby zo sterk in de VS, dat tenzij de activisten en de burgers een moratorium op het bouwen van nieuwe gevangenissen kunnen afdwingen, al onze andere inspanningen vruchteloos zullen zijn op termijn. Hoe meer gevangenissen er gebouwd worden hoe meer gevangenen er zullen zijn.
Een gevangene vertelt: "van de driehonderd vrouwen die hier zitten zijn 80% voor de eerste maal opgepakt, zonder dat ze geweld hebben gebruikt en een minimum aan drugs hadden gebruikt. Ik ken vrouwen die 5 jaar kregen voor een telefonische drugdeal. Al deze vrouwen hadden partners, echtgenoten, familieleden of andere bekenden die hen misbruikten. Mijn celgenoten zijn rond de 50 jaar, vriendelijk, lief en zeer getalenteerde grootmoeders. Dit alles lijkt zo onlogisch en tragisch".
Familieleden werden dikwijls mee slachtoffer van een gewelddadige arrestatie door de autoriteiten. Moeders, die verschrikkelijk hard werken om hun ouderschap of job te behouden, worden hier in tegengewerkt. Immigrante moeders moeten constant naar oplossingen zoeken voor opvang van hun kinderen wanneer zijzelf zouden opgepakt worden.
Ze hebben maar een kleine kans om van pleegzorg te kunnen genieten. Kinderen verhogen trouwens de kwetsbaarheid van de vrouwen en de Immigratiediensten maken daarvan misbruik door de moeders papieren te laten tekenen voor vrijwillige uitwijzing, terwijl ze het recht hebben om dit te weigeren. Amerikaanse kleurlingen worden veel gemakkelijker geconfronteerd met het plaatsen van hun kinderen in pleeggezinnen.
Gevangenissen en asielcentra, die de nodige voorzieningen hebben om de vrouwen te helpen om de band met hun kinderen te behouden, werken precies omgekeerd en maken het de vrouwen zelfs moeilijker. Als een vrouw met kind wordt gearresteerd gaat zij dikwijls te rade bij vrouwelijke familieleden om ze dan ook te vragen het kind financieel te helpen tot na haar vrijlating. Deze familieleden worden doorgelicht door Welzijnszorg voor Kinderen. Een crimineel verleden van n van de familieleden kan de plaatsing van het kind tot gevolg hebben.
In de praktijk blijkt dat zowel ASFA als het huidige strafbeleid van de Amerikaanse overheid zich richten op beide doelgroepen: armen en kleurlingen.
ASFA bepaalt hoe de opvang van kinderen van een gevangen moeder in de familie gebeurt. Dit met of zonder sociale begeleiding. Elke ouder die voor meer dan een paar maanden wordt opgesloten riskeert elk ouderlijk recht te verliezen, zodat de adoptieprocedure kan starten.
In de kleine en arme gemeenschappen proberen veel bloedverwanten het kind van de gevangene te adopteren. En van de bekommernissen van ASFA is ervoor te zorgen dat de familie wordt gecontroleerd op een crimineel verleden, wat voor deze mensen een onoverkomelijke barrire blijft. Alleen als een bloedverwant beschikt over een blanco strafblad kan hij of zij in aanmerking komen voor adoptie. Verwanten die voorwaardelijk vrij zijn kunnen pas na 5 tot 10 jaar hiervoor in aanmerking komen. Elke staat houdt een lijst bij van wie niet in aanmerking komt.
Het ontnemen van het ouderlijk gezag blijft ook gelden na de vrijlating. Familieleden die de pleegzorg op zich nemen zonder begeleiding van ASFA hebben geen recht op financile bijstand. Bepaalde overheidsinstanties zorgen ervoor dat veel pleegkinderen met verschillende culturele achtergronden verplicht worden zich aan te passen aan de blanke cultuur.
Amnesty International bracht twee rapporten uit over vrouwen in de gevangenis:
Abuse of Women in Custody: Sexual Misconduct and Shackling of Pregnant Women
Not Part of my Sentence: Violations of the Human Rights of Women in Custody.
Zie http://plaza.interport.net/amnesty.
Christa Prinsen
Uit: Justice Matters
Het Bureau voor de Gevangenissen van de VS onthoudt Leonard Peltier de juiste medische zorgen voor een losgekomen bot in het onderbeen. De gevangenisarts raadde een eenvoudige chirurgische ingreep aan, maar liever dan de operatie te laten plaatsvinden in het lokale ziekenhuis waar wel vaker Leavenworth-gevangenen behandeld worden, kreeg Peltier twee cortizone inspuitingen en waardeloze steunzolen. Peltiers aanvraag om overgeplaatst te worden naar een onderdeel binnen de gevangenisfabriek waar hij niet de hele dag zou moeten rechtstaan, werd botweg geweigerd. Het antwoord van het Bureau was dat Peltier nog zes jaar zijn huidige taak in de fabriek zou moeten vervullen.
Het is niet de eerste keer dat Peltier de verkeerde behandeling krijgt bij gezondheidsproblemen. Enkel dankzij herhaaldelijke telefoons en brieven gericht aan het bestuur van de gevangenis, werd het een dokter van de Mayo Clinic toegestaan de nodige operatie uit te voeren op de kaak van Peltier, nadat een eerdere ingreep door de gevangenisdokter als gevolg had dat hij zelfs zijn eten niet kon kauwen. Het is duidelijk dat enkel druk vanuit de buitenwereld op de gevangenis ervoor kan zorgen dat ze de juiste zorgen toedienen aan de mensen die aan hun zorg werden toevertrouwd. Stuur dus die brieven!
Als gevolg van de talloze brieven die ingestuurd werden, heeft het FBI documenten over de zaak Peltier publiek gemaakt volgens de Freedom of Information Act. Deze documenten zullen in een digitale databank opgenomen worden door het Leonard Peltier Defense Committee, zodat de verschillende elementen kunnen vergeleken worden en sneller onderzocht door de advocaten betrokken bij deze zaak.
Ondanks de bewering van het FBI dat hiermee alle documenten betreffende de zaak nu openbaar zijn, weet men dat er nog duizenden pagina's achtergebleven zijn in het FBI-hoofdkwartier in Minneapolis. Om deze te verkrijgen zullen nog meer protesten nodig zijn tegen de vertragingen en de praktijk van het uitwissen van informatie. Zo ontkende het FBI op een bepaald moment ook maar een document in haar bezit te hebben over Myrtle Poor Bear, nochtans de kroongetuige van de openbare aanklager. Ook hier zijn er brieven nodig om druk uit te oefenen voor het tijdig en volledig vrijgeven van de achterstallige informatie.
De hoorzitting voor Peltiers voorwaardelijke invrijheidsstelling werd uitgesteld van 1 naar 9 juli. Duizenden brieven ter ondersteuning werden tijdens de zitting afgeleverd. Peltier is sinds het begin van zijn gevangenisstraf een voorbeeld gevangene geweest, en de herhaaldelijke weigering tot invrijheidsstelling wordt aangevochten in een Habeas Corpus klacht sinds 1999. Deze klacht onderstreept onder andere dat gevangenen die voor soortgelijke aanklachten veroordeeld werden, volgens de eigen richtlijnen van de paroolcommissie, bij goed gedrag nagenoeg altijd voorwaardelijk in vrijheid gesteld worden voor de 276 maanden die Peltier toen reeds had gediend. Tot ieders ontgoocheling werd op 9 juli opnieuw parool geweigerd.
Op woensdag 26 januari 2002 werd de 27ste verjaardag van de schietpartij in Oglala herdacht. In het Pine Ridge reservaat werd een gebedswake gehouden bij de graven van Joe Stuntz, Anna Mar Aquah en Wallace Little Jr., gevolgd door een optocht naar de Jumping Bull ranch waar de gebeurtenis plaatsvond, een persconferentie en een concert in de stad zelf.
Er waren ook acties gepland voor Boston, Houston, New York, Portland, San-Diego, Berkley, Carbondale Illinois, en Denver. In Europa voor Londen, Parijs en Offenbach am Mainn. Op vele van deze bijeenkomsten werd ook door familieleden van Peltier gesproken ter ondersteuning van andere resoluties betreffende politieke gevangenen.
Trisha Jacobs en Jan Schenkel
Info: http://www.freepeltier.org/
- Dit is onze grootheid : alle dingen als verbonden met elkaar beschouwen : de mens, de aarde, de dieren, en heel de natuur. Alles heeft met alles te maken, en niets en niemand staat gesoleerd binnen het geheel. Alles in deze wereld is n enkele werkelijkheid.
- We mogen ons niet ondoordacht te goed doen aan de weldaden van de Moeder Aarde, zonder er iets voor in de plaats te stellen. Daarom vieren we feest met de Moeder Aarde. We vieren feest en dansen met de aardappels die zij voortbrengt. Het is een soort uitwisseling : jij geeft, ik geef ook wat. Je kunt niet gratis eten. Je kunt niet gratis van Vadertje Zon genieten. Je moet altijd iets terug geven.
- Men wil ons doen geloven dat de Moeder Aarde er is om ons te verrijken, om machtig te worden en over andere mensen te kunnen heersen. Maar volgens onze opvatting moet de Moeder Aarde gerespecteerd worden en beschermd. Zij moet vereerd worden met geschenken en offers, omdat zij ons voedsel en het leven geeft. Moeder Aarde is er niet om uitgebuit te worden, maar om er op te leven van geslacht tot geslacht.
- Moeder Aarde moet altijd gerespecteerd worden. Daarom kun je er niet zomaar de ploeg in zetten en zomaar over haar lopen.
- Moeder Aarde is de wieg van het leven. Daarom dragen we zorg voor haar, laten we onze akkers regelmatig drie of vier jaar rusten.
- Je mag Moeder Aarde niet meer ontnemen dan nodig om waardig te leven.
- Wanneer we onze akkers bebouwen met liefde en eerbied, brengen ze met graagte meer en betere vruchten voort.
- De mensheid zal overleven, mits zij zich door Moeder Aarde laat blijven omarmen en koesteren. Moeder Aarde is voor ons niet zomaar de Aarde. Zij is het centrum van ons bestaan, de bron van ons dorpsgemeenschapsleven en de oorsprong van onze tradities en gewoonten, van onze cultuur. Zij is de maat van onze Liefde.
- Moeder Aarde brengt vruchten voort naar de wijze waarop we met haar om gaan.
- Moeder Aarde houdt ervan ons te zien dansen en muziek maken. Daarom dansen we vaak en maken we steeds muziek, en onderweg op onze verre verplaatsingen spelen we op onze quena-fluit.