Bulletin Voor Moeder Aarde

The Really Big Blokkade wordt georganiseerd door Trident Ploughshares, een Schotse organisatie die al jaren streeft naar de ontwapening van het nucleaire arsenaal van Groot-Brittanië. Ook dit jaar vertrok er een bus van Voor Moeder Aarde uit Gent om deel te nemen aan de zesde blokkade.

Waarom? Trident, het kernwapenprogramma, is illegaal onder de internationale wetgeving, vervuilt het milieu met dodelijke straling en slorpt miljoenen ponden op die nodig zijn voor woningen, ziekenhuizen en scholen. Er gaat ook een reële dreiging uit van deze wapens, in het laatste jaar heeft Geoff Hoon, minister van defensie in Groot-Brittanië, drie maal gedreigd met het gebruik van deze atoomwapens.

(Foto: Teemu Turunen)

Trident Ploughshares vormt een onderdeel van de internationale beweging voor de verwijdering van kernwapens. Activisten van de organisatie hebben verklaard het nucleaire wapenarsenaal van Groot Brittanië te ontwapenen op een vredevolle, geweldloze, veilige, open manier en daarvoor de volledige verantwoordelijkheid op te nemen. Door geweldloze directe acties tegen de Tridentbasissen is het de bedoeling zoveel mogelijk schade aan te brengen aan het systeem en de werking ervan zo veel mogelijk te verstoren. Activisten die daarbij gearresteerd worden nemen de volle verantwoordelijkheid op voor hun acties en de gevolgen ervan. Tot op vandaag zijn er al meer dan 2000 arrestaties geweest, 372 rechtzaken, een totaal van 1705 dagen gevangenisstraf werden uitgesproken en boetes ter waarde van ongeveer 61525 €.

Het hele jaar door worden directe acties tegen de 'Clyde submarine base' in Faslane en de basis in Coulport uitgevoerd. Omheiningen rond de basis worden met de regelmaat van de klok kapot geknipt door kleine groepen activisten en nu en dan slaagt men er in om tot bij de onderzeeërs te zwemmen via het Gare Loch waarin de onderzeeërs liggen.

Als aanloop naar de actie werd dit jaar een conferentie georganiseerd. We arriveerden zaterdag morgen om 6uur na een lange busrit in Glasgow. De blokkade was pas over drie dagen en de eerste dagen bleef alles nog rustig in 'the warehouse', een leegstaande opslagplaats aan de rand van Glasgow waar we verbleven, maar lang zou dat niet duren. Bussen brachten steeds meer activisten aan. Vooral Finland en Zweden waren goed vertegenwoordigd naast België, Frankrijk, Engeland, Denemarken, Duitsland en andere. En niet alleen in 'the warehouse' werden mensen ondergebracht, om iedereen onderdak te kunnen bieden, stond the 'Friends Meeting House' ook open voor de opvang van activisten.

Elke dag stonden workshops, trainingen en vergadermomenten op het programma. Consensustraining, geweldloze actie, informatie over de gerechtelijke gevolgen die de actie kan hebben, workshops acrobatiek, jongleren en poi om de blokkade op te fleuren en natuurlijk gelegenheden genoeg om met mensen uit andere landen ideeën uit te wisselen en contacten te leggen in het kader van de internationale actie tegen kernwapens. Zo werd specifiek gewerkt aan een beter internationaal netwerk. Toen de blokkade dichterbij kwam was het tijd om te beginnen knutselen. Er werden spandoeken,borden, lock-on-tubes en andere actie materialen gemaakt, iedereen kon zijn creativiteit de vrij loop laten gaan. Op dit punt werden ook 'affinity groups' gevormd. Dit zijn groepjes van drie tot vijftien mensen die als een autonome actiegroep functioneren en zorgen voor elkaar. Eens de tubes gemaakt moest elke affinfty group er ook nog mee oefenen, dat bleek niet overbodig. Het is niet gemakkelijk om acht mensen in enkele seconden met armen en een paar benen aan elkaar vast te hangen met buizen, kettingen en sloten. Een lock-on tube is een gewone buis die over de armen van twee mensen geschoven wordt om de handen af te schermen. Die worden met een simpel touwtje aan elkaar vastgemaakt, niet stevig, maar dat is ook niet nodig. De buis zit errond en moet doorgezaagd worden om de handen te kunnen losmaken. Dat duurt langer voor de politie en maakt zo de blokkade effectiever. 's Avonds werd er nog een laatste briefing gegeven over de actie, de zaal zat vol met nieuwe gezichten die ik nog niet gezien had de voorgaande dagen tijdens de conferentie, mensen bleven toestromen. Tot laat in de avond werden nog voorbereidingen gemaakt voor de volgende dag die wel erg vroeg begon.

Het was mijn eerste actie waarbij ik van plan was mezelf vast te ketenen aan anderen om zo de weg te blokkeren, het begon te kriebelen, de laatste grote briefing was het signaal dat het bijna zover was.
Om ervoor te zorgen dat de blokkade zo lang mogelijk stand zou houden en niet iedereen direct opgepakt zou worden, werden actievoerders in drie golven naar de basis gebracht. De eerste golf vertrok al om 5u30, de tweede om 9 uur en de derde om 12 uur. Ik zat op de bus van 5u30, had niet veel geslapen, maar dat konden we in de cel nog doen. Rond 7u arriveerden we aan de basis waar de politie ons al in grote groepen stond op te wachten. Blijkbaar moesten zij nog vroeger dan ons uit de veren. Er ontstond wat verwarring omdat in tegenstelling tot wat overeengekomen was, de politie bussen belette om te stoppen en mensen te droppen aan de North gate, de hoofdingang van de basis. Even leek het fout te gaan, maar de politie trok zich terug en liet uiteindelijk begaan. De actie was gestart, mensen maakten zich aan elkaar vast met kettingen en lock-on's op de weg en blokkeerden zo vlug alle verkeer dat in en uit de basis probeerde te komen.

Gezien alles al geblokkeerd was had het geen zin om ons direct vast te maken op de weg en een vroege arrestatie te riskeren, dus stelden we dat even uit en liepen we wat rond aan de hoofdingang, de north gate, om de sfeer op te snuiven en te maken. Er was straattheater met grote poppen, een sambaband en andere animatie. Iemand vroeg me plots of ik zin had om zo'n grote pop te nemen en er een beetje mee rond te lopen om sfeer te brengen. Dat heb ik dan ook gedaan, later na een kopje koffie en een bezoekje aan het geïmproviseerde toilet tussen de struiken hoorden we dat de south gate open was. Onze groep besliste om ernaartoe te gaan en met een busje,samen met andere activisten, werden we er snel naartoe gereden. Eén van die activisten was een oudere vrouw die me vertelde dat ze vroeger toen ze jong was erg actief was geweest en veel acties had gedaan. Nu na al die jaren had de oorlog in Irak haar terug zo kwaad gemaakt dat ze er terug was, ze was beschaamd zei ze dat ze een Brits burger was. Zo waren er veel mensen daar. Hier in België zijn de meesten op betogingen en manifestaties jongeren, ginds zijn het ouderen die het fantastisch vonder dat er zoveel jonge mensen zoals wij gekomen waren. De verschillende gates liggen kilometers uit elkaar en dat maakt het er niet gemakkelijker op om alles te coördineren en overal mensen ter plekke te krijgen. Dit was één van de taken van de gatesupport en de pendelbusjes. Bij elke gate waren enkele mensen van de organisatie aanwezig om alle nodige informatie te communiceren en een oogje houden voor mogelijke problemen. Toen we arriveerden moest alles snel gaan, de politie waarschuwde ons dat als we op de straat kwamen we gearresteerd zouden worden. We liepen dan maar door de berm tot op het punt dat we de weg wel op moesten om die te blokkeren. Het was spannend, de politie stond ons op de weg op te wachten en we wisten dat ze ons van het moment dat we de weg nog maar zouden opstappen ons zouden arresteren. Omdat dat niet de bedoeling was, we wilden de weg blokkeren en niet zomaar afgevoerd worden, moest alles heel vlug gaan. Op het moment dat de agenten zagen dat we de weg opgingen probeerden ze ons uit elkaar te halen om ons niet de kans te geven onszelf aan elkaar vast te maken. Eén iemand van de groep, Wesley, werd opgepakt voordat hij zich kon vastmaken. Doordat een paar agenten met hem bezig waren en alles zo vlug ging konden we ons aan elkaar bevestigen voor dat de politie kon arresteren, de south gate was gesloten. De politie kon ons nu pas verwijderen en arresteren eens ze alle tubes, kettingen en sloten opengemaakt had. Daarvoor hebben ze speciale teams met het nodige gereedschap. Na een paar uur vastgekluisterd aan elkaar op de weg werd ons meegedeeld dat het team in aantocht was. Daarna na een tot dan toe droge dag, kregen we een erg natte bui te verwerken wat niet zo aangenaam is als je in een plas zit en het water langzaam in je kleren trekt. De eersten werden losgemaakt en begeleid door applaus weggedragen naar de politiewagens, voor de gelegenheid waren dat gehuurde busjes om de overvloed aan hippies te verwerken. Nadat onze identiteit, foto en het bewijsmateriaal genomen waren werden we naar een politiekantoor in Glasgow gebracht. Daar werden we allemaal in een afzonderlijke cel gestopt. Na tien uur vastgezeten te hebben zonder te weten wat er met me zou gebeuren, dat en de machteloosheid zijn het ergste, kwamen ze me halen voor vingerafdrukken en daarna was ik terug vrij. Het was nu bijna één uur.Terug in the warehouse wachtte een warm onthaal en ik voelde me verbonden met mijn lotgenoten die hetzelfde hadden meegemaakt als ik. Ik had gevoeld dat het verblijf in een cel psychisch een zware ervaring is zelfs in de relatief 'goede' omstandigheden waarin wij zaten. Ik kon niet anders dan denken aan de mensen die soms dagen aan een stuk in een politiekantoor vastgehouden worden zonder dat ze weten waarom of wat er met hen zal gebeuren.

Pas nu kreeg ik te horen dat de blokkade een succes geweest was. De North gate bleef meer dan 8 uur dicht, de kleinere South gate meer dan 5 uur en de andere ingangen de hele dag. Daarbij werden 171 mensen gearresteerd terwijl er nog meer klaarstonden om hetzelfde lot te ondergaan, maar dat bleek niet nodig. Op basis van de registratieformulieren die door de deelnemers verplicht ingevuld moesten worden werd gesproken van om en bij de 700 deelnemers waarbij enkele Schotse partijleiders. Een woordvoerder van de Really Big Blockade zei: "Dit was een fantastische actie met zoveel mensen van verschillende leeftijden, nationaliteiten en achtergronden die bereid zijn zichzelf op het spel te zetten tegen deze verschrikkelijke massavernietigingswapens. De creativiteit, verbeelding en vredelievendheid die de demonstranten vandaag getoond hebben is precies het tegengestelde van waarvoor Trident staat." Om de blokkade te beëindigen werd een ceremonie gehouden aan de north gate. Kort daarna weerklonk het alarm in de basis. Drie activisten waren erin geslaagd zich een weg door de draad te knippen en de basis binnen te gaan. Nadien deed de politie nog een grondige controle van de basis. Ik ging slapen, de volgende dag vertrok de bus terug richting Gent.

Sibren Eeckhout

Volgende acties die door Trident Ploughshares georganiseerd worden:

Aldermaston disarmament camp van 6 tot 9 juni
Ontwapeningskamp tegen de AWE , een fabriek die de kernbommen maakt voor de Trident onderzeeërs, gelegen te Aldermaston, Berkshire.

Coulport disarmament camp van 2 tot 15 augustus
Ontwapeningskamp, In Coulport worden de bommen op en van de onderzeeërs geladen. meer informatie: www.tridentploughshares.org

< voorgaand artikel ------ volgend artikel >