Bulletin Voor Moeder Aarde

Een actieverslag door Ulla Roder

Ik keek naar de zetel in de cockpit van het gestroomlijnde, witte Tornado-oorlogsvliegtuig dat ik net betreden had. Mijn gedachten dwaalden af naar het beeld van een jonge piloot, een jongen, een zoon, een vader. Ik dacht aan de vele angstige jaren voor de mensen in Irak. Ik dacht aan hun strijd om te overleven Angst voor een nieuwe wereldoorlog, een nucleaire oorlog; angst om het kleine beetje vrijheid dat we nog te verliezen hebben. Ik dacht aan een staat die officieel verklaart dat ze zowel op aarde als in de ruimte volledige dominantie wil en alle bereidheid en cynisme heeft getoond om alle mogelijke middelen in te zetten om dit doel te bereiken. Dit alles zorgde ervoor dat ik de rood - zwarte kniptang optilde. Crash! Riep ik luid in de loods.

Er was niemand die het hoorde, maar het hielp. "We willen jullie oorlog niet, Bush en Blair!" Dit is voor alle dode burgers in Irak en alle kinderen die nog steeds lijden in armzalige ziekenhuizen. Lijden dat veroorzaakt werd door 12 jaren van sancties tegen burgers. Crash! Het controlepaneel buiten dienst.

De echo van het hameren trilde nog in de lucht toen ik begon aan de vleugels. Het harde oppervlak weerstond mijn pogingen. Dit is voor mijn vriend met een handicap die zich geen degelijke rolstoel kan veroorloven. Dit is voor mijn andere vriend met een handicap die dagelijks een stenen trap aan de buitenkant van zijn huis moet opkruipen omdat voor hem en zijn familie niet voor een huis kan gezorgd worden dat toegankelijk is voor mensen met een handicap. Dit is voor alle gemarginaliseerde mensen, de zieken en de ouderen; dit voor alle mensen in armoede wiens basisbehoeften onvervuld blijven; dit in de hoop voor de toekomst van onze kinderen in deze wereld. Ik had genoeg gedaan.

De neustop kreeg de rest van mijn woede en de laatste energie die ik in me had. Leugens! Dertig jaar van ontwapeningsverdragen en onderhandelingen! Internationaal recht! Onwetendheid! Allemaal leugens van de wapenindustrie en militairen om tijd te winnen om te herbewapenen voor de oorlogsvoering van de 21ste eeuw. Schande voor alle tijd dat de rechtbanken de argumenten van de gewone mensen genegeerd hebben. Nu helemaal vermoeid, sloeg ik de tang op het achterste van het vliegtuig. Dit is voor de arrogantie van intelligente, geleerde mensen die nooit lang genoeg in de ogen van een jonge drugsverslaafde hebben gekeken om te begrijpen waarom zij lijden. Nee, ze sturen ze zonder hart weg om te gaan stelen voor hun dagelijkse behoefte in plaats van ze een degelijke behandeling te geven omdat dat te duur is. Vijf pond per week of je gaat naar de gevangenis!

Probleem opgelost. Daarna keerde ik terug naar de cockpit en legde in stilte de tang neer. Er bovenop legde ik een stukje brood dat ik in stilte deelde met alle hongerigen, stukjes brood afbrekend en ze rondspreidend, biddend voor vrede en rechtvaardigheid in de wereld. Hierna ging ik naar twee brandstofcontainers op de grond die eruit zagen als twee dikke lelijke bommen. Op allebei hing een bordje: NAAR DE GOLF. Ik legde mijn laatste stukje brood op de twee bordjes. Mijn werk zat erop. Niemand zal nog de verschrikking van de oorlog meemaken door dat vliegtuig. Nog een oorlogsmachine was ontwapend. Ik voelde een diepe innerlijke vrede.

Ik wachtte nu tot iemand arriveerde. Na een tijdje werd ik erg respectvol en kalm gearresteerd en weggeleid terwijl het alarm weerklonk over de hele basis. Goed! Nog meer vertraging voor de voorbereiding van de oorlog.

En nu sta ik voor een rechtszaak, voor mogelijk 25 miljoen pond aan schade, meer dan mijn hele familie zal verdienen in een leven lang van hard werken. Een Tornado kost 70 miljoen pond. Wij hebben betaald voor dit vliegtuig en we zullen betalen voor alle andere vliegtuigen die ik daar zag die nacht, klaargemaakt voor een illegale oorlog.

Alles wat deze wereld nodig heeft is liefde.

Ulla Roder

< voorgaand artikel ------ volgend artikel >