(03/11/2006)

Internationale Actiedag voor een globaal verbod op wapens en munitie met verarmd uranium

Naar aanleiding van de Internationale Actiedag voor een globaal verbod op wapens en munitie met verarmd uranium bezoekt de Belgische Coalitie Stop Uraniumwapens vandaag het Ministerie van Landsverdediging en van Buitenlandse Zaken.

Officieel bezit België geen pantservoertuigen en tankdoorborende projectielen met verarmd uranium en slaat het geen buitenlandse uraniumwapens op. Willem van den Panhuysen, woordvoerder van de Belgische Coalitie verklaart: « Er zijn nochtans meer dan voldoende argumenten om deze militaire toepassingen van verarmd uranium in België bij wet te verbieden. Met deze actie willen we de ministeries erop wijzen dat België een voortrekkersrol kan vervullen in de strijd voor een wereldwijd verbod van uraniumwapens. Belgische parlementairen van vijf verschillende partijen hebben wetsvoorstellen ingediend om een Belgisch verbod op de productie en het gebruik van deze wapens bespreekbaar te maken. De federale Kamercommissie van de Landsverdediging heeft bovendien in juni beslist om dit jaar een Hoorzitting met experten te organiseren. België kan en moet als eerste land in de wereld uraniumwapens wettelijk verbieden omdat de schadelijke effecten van deze tuigen geen onderscheid kunnen maken tussen militairen en burgers. »

Met de gesprekken bij de ministers Flahaut en De Gucht wil de Coalitie duidelijk maken dat recente wetenschappelijke onderzoekingen de negatieve lange termijn gezondheidseffecten van verarmd uranium steeds meer bevestigen en dat het tijd wordt dat de politieke wereld hier gepast op reageert. De Coalitie bezorgt vandaag de Ministeries een handleiding die in 1992 opgesteld werd door NAVO-experten en waarin te lezen staat dat er bij interne besmetting een niet te verwaarlozen risico bestaat op het uitbreken van longkanker 10 à 30 jaar na de blootstelling. De experten voegen eraan toe dat zelfs indien het ingeademde uraniumstof in vloeistof oplosbaar is, dat dit de nierfunctie tijdelijk kan verminderen.

Verarmd uranium is een zwaar metaal dat niet van nature voorkomt maar als bijproduct ontstaat bij de verrijking van natuurlijk uraniumconcentraat. Verarmd uranium bevat amper splijtstoffen maar vanwege zijn radioactiviteit en chemische toxiciteit is het in Europa bij wet verboden om de geringste hoeveelheid ervan in het milieu te lozen. Omdat de veilige en gecontroleerde opslag van verarmd uranium hexafluoride heel duur is, versast de kernindustrie dit afvalproduct bijna gratis naar de militaire industrie.

In 1999 heeft de NAVO 31.300 kogels met verarmd uranium gebruikt tegen Servische strijdkrachten, waardoor er 9.450 kilo brokstukken en stof van verarmd uranium in het milieu terecht kwam. Het milieubeleidsinstituut van het Amerikaans Leger heeft toegegeven dat dit grondwaterbesmetting veroorzaakt. Het door het Zwitsers leger gefinancierd AC Spiez-laboratorium concludeerde in 2000 dat de inzet van uraniumwapens in oorlogen de slagvelden langdurig vervuilt, wat onverenigbaar is met de normen van burgerbescherming tegen straling.

Het U.S. Armed Forces Radiobiology Research Institute – een onderzoeksinstituut verbonden aan het Pentagon – heeft het bewijs geleverd dat verarmd uraniumoxiden schade aan het DNA kunnen veroorzaken, kankerverwekkend zijn, en dat ze zich ophopen in de lymfeknopen. Bij het mannelijk geslacht kan verarmd uranium zich ophopen in de teelballen en bij zwangere vrouwen kan het de placenta passeren en zich ophopen in de foetus.